17 september Bogor en Bandung

Het was op 16 september niet gelukt om een treinkaartje te kopen voor Yogykarta. Ik was te laat om nog een kaartje te kopen. Ticketbalie was namelijk gesloten. De volgende dag werd ik laat wakker en de ochtendtrein naar Yogyakarta was om 8 am al vertrokken. Ik besloot om een kaartje te kopen naar Bogor voor 7000 Rp. Een oude man sprak me aan. Hij herkende me van gisteren toen ik ging onderhandelen met de becak mensen en ging me vergezellen tijdens de trein en de botanische garden en sprak met me in Nederlands. Hij liet me een woordenboek zien van Indonesisch naar Nederlands en vertelde dat hij een Nederlandse man had ontmoet die hem het woordenboek had gegeven. Sindsdien leerde hij woordjes uit het woordenboek. Hij begon erover dat het moeilijk was om Nederlandse tijdschriften, kranten en boeken te kopen. Ik beloofde hem, zijn naam is Put, dat ik de Nederlandse tijdschriften en boeken naar hem zou gaan versturen. Daar was hij wel blij om. We gingen naar de Botanische garden. Uit tijdgebrek had ik de Botanische garden niet helemaal gezien.  Rondom het presidentiele verblijf was het omgeven met militairen. Dit betekende dus dat de president aanwezig was. Het leek erop of het een soort feestje was. De militairen begonnen een gesprek met me aan en we gingen zelfs op de foto lol. Goed, daarna een mini bus genomen naar de bus terminal om mijn bus naar Bandung te nemen. Nadat ik afscheid had genomen van de 54 jarige man Put, begon hij een beetje emotioneel tegen me te doen. Okay ik had de bus genomen naar Bandung en paar uurtjes later was ik gearriveerd bij bus terminal. Ik werd gelijk omgeven door alle taxichauffers en chauffeurs van andere vervoersmiddelen. Als ik niet al te moe ben, dan ga ik afdingen. Uiteindelijk voor 30.000 Rp gekozen voor motorvervoer naar het treinstation. Ik was benieuwd hoe hij mij zou gaan vervoeren met al mijn bagages. We reden door het centrum van Bandung. Ik had geen zin om naar het vulkaan te gaan en wilde een treinkaartje kopen naar Yogyakarta. De chauffeur had me afgezet bij het treinstation. Er was geen mogelijkheid om met de trein naar Yogyakarta te gaan. Dus ik koos ervoor om naar Solo te gaan. De goedkope economische klasse was uitverkocht en de enige mogelijkheid was business class. Dat was twee keer zo duur dan de economische klasse. Ik had nog 4 uurtjes om de stad in te gaan en ergens te gaan eten. Mijn zware bagages liet ik tegen een vergoeding achter bij de opslagruimte van het treinstation.  Het begon keihard te regenenen. In het oude centrum waren niet veel restaurants te zien. Er waren wel veel eetkraampjes, maar daar durfde ik zelfs niet te eten. Ik liep weer terug en nam een andere richting en kwam vervolgens terecht bij een foodcentre met verschillende eetkiosken. Het was druk met mensen daar. Ik besloot voor Pad thai noedel en spring roll te gaan. Als eerste moest ik betalen bij een algemene kassa en daarna liet ik het betalingsbewijs aan de vrouw van de Vietnamese eetkiosk zien. Ze nam mijn betalingsbewijs aan en begon te koken. Nadat ik had gegeten, liep ik weer terug naar het treinstation. Er stonden vele vrouwen nabij het treinstation te wachten op hun klanten. Ik was op tijd voor mijn trein en het vertrok om 8 pm. Voor me zat een jonge vrouw met haar kind. Ik denk dat ze 18 jaar is en haar kind ongeveer 3 jaar. Haar man was er ook en ik denk dat hij 20 of 21 jaar is. Het broertje van haar man zat naast me. De treinrit duurde meer dan 8 uurtjes. En mijn armen zaten onder de muggenbeten. Je houdt er zo lelijke littekens aan over. 

18 september Solo 

Samen op de foto met Puriyanti en Siti

Nadat ik in Solo was aangekomen, ontmoette ik in de toiletruimte van het treinstation de twee aardige dames. Siti and Puriyanti. Ze zijn studenten, moeders, part time leraren etc. Een van hen nodigde me uit om bij haar thuis in Cilacap te verblijven. Wegens tijdgebrek moest ik haar uitnodiging afslaan en beloofde haar de volgende keer bij haar te komen. Ik mocht met hen mee naar hun campus van hun universiteit. Het was hun eerste dag. We gingen met de taxibus naar hun universiteit. Ik ging met ze ontbijten en had ook gelijk hun medestudenten ontmoet. En vond het bijzonder dat ze me hadden meegenomen naar hun campus van hun universiteit. Ik nam afscheid van de twee aardige dames. Daarna nam ik de bus naar de bus terminal. Het was de bedoeling om de bus te nemen naar Yogykarta. Bij de busterminal werd ik aangesproken door verschillende becak mensen. Ik ging onderhandelen en met 1 persoon had ik een deal gesloten voor 50.000 Rp om mij het centrum te laten zien. Hij bracht me met zijn becak eerst naar het paleis. Daar heb ik entree betaald om het paleis te kunnen zien. Helaas alleen van de buitenkant. Daarna reed hij met zijn becak door de traditionele oude markt, merwer ofzoiets. Ik had op die manier iets van Solo kunnen zien. Vervolgens wilde hij me andere bezienswaardigheden zien, maar ik had er genoeg van. Hij mocht me afzetten bij de bushalte van de bus dat naar Yogykarta zou gaan en dit had hij gedaan. Ik zat in de bus richting Yogykarta. Paar uurtjes later kwam ik in Yogyakarta bus terminal aan. En natuurlijk werd ik weer omgeven door al die chauffeurs. Ik ging informeren bij de busreisorganisaties naar bussen richting Denpasar. Er was nog een plek beschikbaar op 20 september. Ik ging mijn plek reserveren en betaalde 230.000 Rp voor ( ca 20 euro). Daarna begon de eigenaar van de busreisorganisaties erover dat hij als chauffeur wilde fungeren voor een dagtrip voor 450.000 Rp. Ik gaf aan dat ik er nog over moest nadenken. Hij bood voor 50.000 Rp voor vervoer en voor het helpen zoeken naar een hotel. Hij begon te vertellen over zijn slechte huwelijk bla bla en gedroeg zich in mijn ogen niet professioneel. Hij had me wel geholpen met het zoeken naar een hotel, maar de dagtrip met hem had ik afgeslagen. Ik besloot zelf te zoeken naar vervoer voor Borobodur dagtrip. In het centrum van Yogyakarta waren heel veel batik winkels. Ik werd er helemaal duizelig van. Er was ook een avondmarkt met heel veel kraampjes en natuurlijk ook eetkraampjes. Aan de kant van de weg stonden vele becak rijders. Een van de becak rijders kon me overtuigen voor een becak ritje. Hij had over de balletvoorstelling, een traditionele dans, en dat het nog mogelijk was om de balletvoorstelling te zien of een kaartje te reserveren voor de volgende dag. De becakrijder’s naam is Tujiyanto, in de ochtend een leraar en in de avonduren een becakrijder. Daarnaast is hij ook creatief en maakt verschillende kunstwerken. HIj bracht me naar het gebouw van de balletvoorstelling. De balletvoorstelling met diner is 270.000 Rp en ik had het gereserveerd voor de avond erop en deed een aanbetaling voor 100.000 Rp om op die manier in aanmerking te komen voor gratis vervoer van de organisatie van de balletvoorstelling. Daarna liet Tujiyanto mij een gedeelte van Yogyakarta in zijn becak zien. Ik had met hem ook een deal gesloten voor motorvervoer naar Borobodur voor 100.000 Rp.

Van Singapore naar Kuala Lumpur 13 september 2011

Ik had een uurtje geslapen. Moest snel inpakken om mijn bus van 5:45 am naar het luchthaven te halen. De medewerker van de accomodatie had me uitgelegd waar de bushalte is van bus 36 naar het luchthaven. Ik dacht eerst om met de metro te gaan, maar dan moest ik twee keer overstappen en bij het luchthaven kom ik dan terecht bij terminal 2 en om bij terminal 1 te komen, moet ik een shuttlebus nemen. Shuttlebus was trouwens gratis. Als ik bus 36 zou nemen, dan zou het rechtstreeks naar terminal 1 gaan. Anyway, ik koos ervoor om met de bus te gaan. Stond eerst bij de verkeerde bushalte. Daarna werd ik doorgestuurd door anderen om naar het metrostation City Hall te gaan. Hun advies was om toch maar met de metro te gaan in plaats van de bus. Onderweg naar het metrostation kwam ik de bushalte tegen van de bus 36 en op het moment dat ik daar was, reed de bus 36 net weg. Er was geen tijdschema bij de bushalte aanwezig. Uit frustratie gooide ik mijn zware backpacktas met een smak op de grond neer. Paar minuten later kwam er een persoon aangelopen. Ik hoorde van hem dat de bus 36 om de zoveel minuten zou gaan komen. De bus 36 kwam inderdaad aangereden. Buskaartje was geloof ik 1,20 S$. Door slaapgebrek voelde ik me als een zombie en viel in de bus in slaap. Geen idee hoelang de busrit heeft geduurd. Bij het luchthaven in Singapore werd mij de weg gewezen.

Aangekomen bij het luchthaven Kuala Lumpur ging ik eerst informeren bij de toeristic centre naar accomodatie. Ik kreeg een folder in mijn hand gedrukt met een aantal accomodaties en de tip in welke omgeving ik het beste kon zijn. Daarna ging ik op zoek naar vervoer. Ik ging met de shuttlebus voor 18 RM. De bus zou pas gaan rijden als de bus vol is. Toen het zover was, kon ik pas instappen. Onderweg in Kuala Lumpur zag ik vele tribunes met stoelen staan. Geen idee of ze bezig waren met het opbouwen of afbouwen. Verder wist ik ook niet wat voor soort gebeurtenis het was geweest. Ik werd bij mijn accomodatie afgezet. Ik ging de stad verkennen. Kwam langs een donutzaak. Ik hou van donuts. De eerste instantie was om een donut te halen. De medewerkers haalde me over om kleine donuts te nemen. Minimum was 9 voor 11 RM. Had een discussie met hen dat ik alleen 6 kleine donuts wilde hebben. Zelfs de beveiliging kwam er aan te pas. Uiteindelijk gingen de medewerkers overstag en mocht ik 6 kleine donuts meenemen voor 5 RM. In mijn rugtas, kwam ik later pas achter, waren ze alle zes donuts platgedrukt door mijn spullen. Ik kwam in het warenhuis het Nederlandse koppel Ilse en Daniel tegen. Zag ze in Mulu en in Miri en vervolgens in Kuala Lumpur. Nog gezellig met ze gekletst. Ik had in het andere warenhuis een fototoestel voor 268 RM gekocht. Elke keer een wegwerpcamera kopen en gebruiken, schoot ook niet echt op. Daarna waren er een aantal dingen voorgevallen met mannen, maar dat kan ik beter niet in mijn reisblog vermelden.

Kuala Lumpur 14 september 2011

Ook hier zal ik een aantal dingen niet in mijn reisblog vermelden. Ik had samen met Abdul en zijn vriend de twintower nu Petronas tower gezien. Indrukwekkend! Helaas was ik te laat voor het kopen van de kaartjes, want ze waren allemaal uitverkocht. En het was trouwens de laatste dag, want vanaf 15 september tot december 2011 zijn ze van plan om te gaan verbouwen en in die periode is het gesloten voor het publiek. Ik had op dat moment gewoon pech gehad.

Jakarta 15 september 2011

De eigenaresse van de accomodatie vertelde me dat de taxirit naar het luchthaven 90 RM zou gaan kosten. Later aangegeven dat ik het toch veel te duur vond. We gingen hierover onderhandelen. Uiteindelijk mocht ik het voor 50 RM doen. Ze gaf aan dat er nog twee andere mensen mee zouden gaan met de taxi. Ik vraag me toch eigenlijk af. Als ik daar niet over was begonnen, had ze me dan werkelijk voor de taxirit 90 RM laten betalen?!?. Heel de nacht niet geslapen. Voelde me wederom als een zombie. Geslapen in de bus en in de vliegtuig. Aangekomen op het luchthaven Jakarta zag ik een vrouw in de toiletruimte staan. Ze leek heel erg veel op mijn moeder. Anyway, ik vergat daardoor mijn tas mee te nemen. Stond in de lange rij te wachten voor de immigratiedienst. Toen ik bijna aan de beurt kwam, kwam ik erachter dat ik mijn tas vergeten was en liep weer terug naar de toiletruimte. Gelukkig stond mijn tas er nog. Daarna liep ik weer terug en sloot me weer achter de lange rij aan. Toen ik bijna aan de beurt was, besefte ik dat ik de aankomst kaart vergeten was in te vullen. Ging op zoek naar de aankomstkaart om het in te vullen. Nadat ik het had gedaan, stond ik voor de derde keer achter de lange rij. Toen ik eenmaal aan de beurt was en de beambte een stempel in mijn paspoort had gedaan, liep ik weer door. Mijn bagage was nergens meer te bekennen bij de bagage belt. Ik moest me begeven bij de bagage opslagruimte. Daar aangekomen zag ik mijn bagage liggen in de bagagerek. De man die naar me toe liep, wist gelijk wie ik was en noemde mijn achternaam op. Nadat ik het had bevestigd, mocht ik mijn bagage meenemen. Bij indotel op het luchthaven een hotelkamer geboekt en betaald. Het was 390000 Rp en normaal gesproken was het 451500 Rp. Vervolgens ging ik op zoek naar vervoer. De medewerkster van Indotel begon over de bus Damri en dat het een goedkope optie is. Buiten werd ik aangesproken door de taxichauffeur. Hij bood voor 250000 Rp aan om mijn naar mijn hotel te brengen. We gingen onderhandelen en uiteindelijk ging ik akkoord met het bedrag van 165000 Rp. Het was een gekkenhuis op de snelweg met al die wagens, motoren etc. Ze gingen kris kras door elkaar rijden. Was niet gewend om zoveel motoren te zien. Zelfs in het centrum waren er heel veel motoren. De taxichauffeur had me afgezet bij mijn hotel. Ik had een luxe kamer. Af en toe is het fijn om in een hotel te zitten dan elke keer in een guesthouse, homestay of hostel te verblijven.Het was 10 am en ik viel in slaap en werd wakker zo rond 6:30 pm. Het was zonde van mijn dag. Blijkbaar had ik mijn slaap nodig gehad. Een avondwandeling gemaakt door het centrum. Ergens wat gegeten. Raakte verdwaald. Zag een aantal beveiligers bij een gebouw staan. Aan hen de weg gevraagd. Ze spraken niet zo goed Engels. Ik mocht van hen niet meer terug lopen. Ze vonden blijkbaar gevaarlijk een vrouw alleen op straat. Na, ja ik ben niet zo bang aangelegd. Ze overtuigden me om vervoer te nemen per motor. Ik ging achterop de moter bij een persoon voor 30000 Rp. Leuk om dat meegemaakt te hebben. Wederom gekkenhuis met al die motorrijders en auto’s om je heen. Het was bijna 1 am. Ik werd afgezet bij mijn hotel. Mijn fototoestel dat in het water had gelegen, zag er een stuk beter uit. Geen beslagen lens van binnen. Er waren nog wel waterdruppelvlekjes te zien. Ik denk dat ik mijn fototoestel nu wel goed droog is en dat ik het wel kan gebruiken. Alleen je gaat wel waterdruppelvlekjes op de fotos zien. Dat is wel vervelend.

Jakarta 16 september 2011

Ik ging ontbijten en daarna wilde ik mijn verblijf in de hotel verlengen. De medewerker bij de receptie gaf aan dat ze me niet voor dezelfde prijs kunnen geven. Dus niet voor 390000 Rp maar voor 451500 Rp. Was niet van plan om dat te betalen en ging Indotel bellen. Ze stuurde een boodschapper naar me toe om voor het verlengen van het verblijf in het hotel te betalen en na betaling ervan kreeg ik mijn copie van betaling mee. De boodschapper ging de voucher afgeven bij de receptie en daardoor werd mijn verblijf voor nog een nachtje verlengd. In mijn kamer 401 werd ik opgebeld door de receptioniste. Ze deed me een aanbod om van kamer te vervangen en de kamer te nemen met de kingsizebed in kamer 311. Ik ging ermee akkoord. Daarna naar het warenhuis Sarinah gegaan. Eerst naar het kapsalon om mijn haar te laten doen. Vervolgens op zoek naar een blouse voor mijn moeder. Missie niet gelukt. Ik had niet veel gezien van Jakarta en vandaag was mijn laatste dag en was van plan om met de tuk tuk een gedeelte van Jakarta te zien. Ik ging onderhandelen met een van de heren van de tuk tuks. Zijn collega’s gingen er allemaal mee bemoeien. Hij vroeg 100000 Rp voor een uur. Uiteindelijk ging ik ermee akkoord met het bedrag van 50000 Rp. Heb ik tenminste nog iets van Jakarta gezien. Ik was eerst van plan om de mensen te zien die s’ochtends, s’avonds en s’nachts op de trainrails gaan liggen voor medicinale doeleinden.Volgens de taxichauffeur was dat inderdaad waar en vanaf 11 pm tot 5 am liggen ze daar op de trainrails. Na wikken en wegen besloten om het toch maar niet te doen. De kans dat je beroofd kan worden, is natuurlijk veel groter. Zometeen langs gaan bij het treinstation om een kaartje naar Yogykarta voor morgen van te voren te kopen.

Vanochtend laat opgestaan. Ik werd wakker doordat de man met veel lawaai zijn spullen aan het inpakken was en het licht aandeed. Als hij dat niet had gedaan, dan was ik waarschijnlijk nog veel later wakker en dan was het zonde van mijn dag geweest. Anyway, mijn vuile wasgoed bij de balie van mijn accomodatie ingeleverd. 20 stuk voor 12 S$. Het is wel duur, maar ik moest het wel laten wassen. Het was nat en het rook naar zweet veroorzaakt door mijn vele activiteiten in Mulu. En als ik te lang laat liggen, dan gaan ze beschimmelen. Ik had mijn dagpas bij de ticketbalie van de metrostation gehaald. De prijs van een dagpas is 8 S$ en 10 S$ deposit. En een dagpas betekent vrij reizen met de metro en met de bus tot middernacht. Ik ging eerst naar City Hall en van daaruit naar Raffle’s Place. Daar had ik bij Brow House mijn wenkbrauwen laten doen voor 28 S$. De persoon die dat had gedaan deed het geweldig. 3 Verschillende donuts gehaald met groene thee smaakje voor 5.60 S$. Ik vind alles met groene thee smaakje lekker. Had het destijds veel gegeten in Japan. Daarna naar Marina Bay om te genieten van mijn heerlijke donuts. Ik vind de boulevard daar geweldig. Het was echt heel erg warm. Na Marina Bay ging ik naar Little India. Daar was ook een foodcentre met heel veel eetstalletjes/kiosken. Bij een Thaise kiosk mijn favoriete gerecht Pad Thai Noodle gehaald voor 3 S$. Dat was mijn ontbijt en tegelijkertijd ook lunch. Snel door Little India gelopen. Een mooi tekening in henna tattoo in de kleur zwart op mijn bovenarm laten doen voor 14 S$. Het zag geweldig uit. Volgens de artieste zou de henna tattoo twee weken op mijn bovenarm blijven zitten, tenzij ik volgens haar zou wegschrobben. Alsof ik dat zou gaan doen lol. Ik was nog langsgeweest bij een zaakje dat electronische apparaturen repareren. En om na te vragen of zij de lens van de fototoestel van binnenuit konden schoonmaken. Ze gaven aan dit te proberen, maar 2 uren later was dat niet gelukt. Teleurgesteld verliet ik hun zaakje. Als vervanging een wegwerpcamera gekocht. En om mezelf te troosten twee jurken gekocht voor 45 S$. Ik had gelijk ook een van de jurken gedragen.  Na Little India was mijn volgende bestemming Chinatown. En daar was ook een foodcentre. Het was tegen zessen. Dus etenstijd. Vegetarische noedels gehaald met dragonvruchtensap voor 5 S$. Waar ik ook heen ga, overal zijn er warenhuizen. Ik moet er wel bij zeggen dat de toiletruimtes in de warenhuizen heel erg schoon waren in vergelijking met de plekken waar ik tot nu toe was geweest. In Chinatown twee mooie armbanden gekocht voor 10 S$. En mijn voeten 40 minuten laten masseren voor 18 S$. Had ik blijkbaar nodig gehad, want het voelde na afloop heel erg fijn. Jeetje ik ben vergeten om een koelkastmagneetje te kopen voor mijn verzameling. Ik kijk morgen wel in een van de winkels op het luchthaven. Nog even naar Harbour gegaan. Supermarkt was echt enorm daar. En ik kon het niet laten om 2 pakken met sushi te kopen voor 10 S$. Onderweg naar Marina Bay kwam ik Robert tegen. Jeetje je blijft mensen overal tegenkomen lol.  In Marina Bay was het zo mooi verlicht. Er werd daar gefilmd. Ik weet niet of het nou voor een film is of voor een bekend serie. Een acteur en actrice die een koppel moesten spelen. Ze waren daar aan het dansen met op de achtergrond een band. Daarna moesten ze hun teksten opzeggen. Tegen 23.30 terug naar Bugis. Mijn dagpas met de bon ingeleverd en mijn deposit van 10 S$ teruggekregen. Ik heb meer warenhuizen, foodcentres en boulevard van Marina Bay gezien dan iets anders. Het is bijna 1 am en ik moet zo gaan slapen. Morgen om 5 am wakker om alles in te pakken en 6 am uitchecken en de metro nemen richting het Changi luchthaven Singapore. Mijn vlucht morgen is om 7.45 am richting Kuala Lumpur. Mijn kamergenoten gaan het niet leuk vinden als mijn wekkeralarm om 5 am afgaat lol.

Niet veel geslapen. Moest weer vroeg op om samen met Benjamin en Antoine een taxi te nemen naar het luchthaven Kuching. Ik vond het wel jammer dat ik niet langer kon blijven in Kuching. Had niet veel van Kuching gezien. Alleen de waterfront, verlichtingen eromheen en het mooncake festival in Chinatown. Benjamin en Antoine gingen naar Kuala Lumpur en ik zou een vlucht nemen naar Singapore. Geen idee hoelang de vlucht naar Singapore heeft geduurd. Had in iedergeval onderweg heerlijk geslapen. Eenmaal in Singapore aangekomen, ging ik informeren bij het Tourist Information centre naar bezienswaardigheden in Singapore en natuurlijk ook naar de hostels. De medewerkster liet me een map zien met heel veel hostels in verschillende gebieden. Ik koos voor een hostel dat niet te ver bij de metrostation was met een rechtstreekse verbinding naar het luchthaven en dat ook in het centrum lag. Ook al had ik een straatmap, dan nog was het  lastig om mijn accomodatie te vinden. Daarnaast stuurden een aantal mensen mij de verkeerde kant op. En ik heb al niet zo’n lichtgewicht backpacktas. Het is volgens mij al rond de 16 kg. Na lang zelf zoeken had ik mijn accomodatie gevonden. Het was 18 S$ (SDO) per nacht in een kamer dat je met nog 5 andere personen deelde. Kamer kan niet op slot. Er zitten wel aantal grote lockers in onze kamer. Hangslot kunnen we huren voor 2.50 SDO. Ik had zelf een hangslot en had het ook voor mijn grote locker gebruikt. Hopelijk komt de eigenaresse er niet achter. Daarna de stad ingegaan. Bugus winkelstraat is echt lang. Vele kraampjes met kledingen, vruchten, groenten etc en eetstalletjes. Er is een foodcentre waarin vele eetstalletjes staan. Het lijken meer op kiosken. Volgens mij zijn er meer dan 100 eetstalletjes. Eten is niet prijzig. Heel veel lokale bewoners eten daar. Verblijf in Singapore hoeft ook niet duur te zijn. Het is waar je voor je kiest en hoe goedkoper of hoe duurder je wilt maken. Ze zeggen dat Singapore heel erg schoon is. Ik heb het eerlijk gezegd nog niet gemerkt. Misschien morgen als ik Singapore verder gaat verkennen. Verder is er een autumn fair festival gaande in Singapore en er is net als Kuching een mooncakefestival in Chinatown in Singapore. Er is schijnbaar zoveel te zien in Singapore. Twee dagen is gewoon niet genoeg om alles van Singapore te kunnen zien. Ik vind de manier van reizen zoals het nu gaat niet echt fijn. Het gaat alles zo gehaast…..echt genieten is er niet echt bij…