De foto’s van mijn gehele reis worden elke dag een voor een geplaatst bij elk reisverhaal. Het kan eventjes duren voordat alle foto’s van mijn reis te zien zijn op mijn reisblog.

30 september t/m 4 oktober Beijing

Ik nam om 2 pm de Shanghai express trein naar Beijing. Bij elke wagon is er aan de bovenkant van de ingang een groot scherm te zien van de snelheid van de trein. De gemiddelde snelheid was 300 km per uur. De treinrit duurde 5 uurtjes. Er waren ook warme maaltijden beschikbaar in de trein. Ik kon niet lezen wat voor soort gerechten er waren. Dus koos ik voor een kleurrijk gerecht voor 48 CNY/RMB. Ik bestudeerde mijn gerecht, want ik wist eerlijk gezegd niet wat ik had besteld. Nadat ik klaar was met het bestuderen van mijn gerecht, ging ik het proeven. Van het gerecht vond ik de rijst lekker. Tegen 7 pm kwam ik in Beijing Zuid treinstation aan en ik moest nog de metro nemen naar het Beijing treinstation om bij mijn hotel te komen. Ik kreeg van een aantal mensen te horen dat op 1 oktober de nationale dag was en dat de meeste mensen vrij zouden zijn en dat dit een week zou gaan duren. En heel veel mensen wilden aanwezig zijn in Beijing (ook wel Peking), de hoofdstad van China, bij de nationale dag viering voor het ophijsen van de vlag en de militaire parade. Dat verklaarde ook waarom het zo megadruk was bij het trein- en metrostation. Mensen hadden haast en lieten daardoor hun slechte manieren zien. Doordat ik daar middenin zat, kon ik dat heel goed merken. Ik kwam aan bij het Beijing treinstation en ik wilde op zoek gaan naar mijn hotel. Er stond een ellenlange rij van mensen te wachten op een taxi en het zou een eeuwigheid voor mij duren eer ik aan de beurt kwam. Ik ging op zoek naar een ander vervoersmiddel. Paar meters verderop stond een man met zijn kleine metalen koekenblikken karretje en met hem maakte ik een deal voor een ritje voor wat ik had gedacht voor 6 CNY. De rit duurde nog niet eens 3 minuten. En in plaats van 6 CNY probeerde hij me op te lichten voor 60 CNY. En daar was ik niet mee eens en liet dat ook aan hem merken. We stonden daar ruzie te maken en tussen ons was er gewoonweg een taalbarriere. Op een gegeven moment wilde hij mijn tassen grijpen met de bedoeling om deze weer in zijn karretje terug te zetten. En toen had ik met mijn lichaamstaal hem duidelijk laten merken, dat hij van mijn bezittingen af moest blijven. En dat als hij door zou blijven gaan, ik de politie zou bellen. Bij het horen van het woord ‘politie’ bedaarde hij. HIj wist dat naast het hotel de politiebureau was. De chauffeur ging vervolgens zijn prijs verlagen. De rit was gewoon 6 CNY waard en niet meer. En toch kreeg ik medelijden met hem. Een man van middelbare leeftijd, arm en gehandicapt. Uiteindelijk toch 30 CNY gegeven aan hem. Vervolgens ingecheckt bij mijn hotel en daarna ging ik het centrum verkennen. Eerst ergens wat gegeten en daarna geprobeerd op zoek te gaan naar een telecomwinkel voor het opwaarderen van mijn beltegoed. Een jongeman Wong had me geholpen met het zoeken naar een winkel waar ze beltegoedkaarten verkochten. Daarnaast had hij me ook geholpen met het opwaarderen van mijn beltegoed. Verder had hij me een aantal tips gegeven voor Beijing. HIj vertelde me dat 1 oktober nationale dag was (dit gegeven was bij mij al bekend) en dat om 5:13 am de nationale vlag zou worden opgehesen en dat er heel veel mensen aanwezig zouden zijn bij Tiananmen square. Verder zou er een militaire parade zijn. Hij had heel veel over Beijing verteld. Na anderhalf uur ging hij naar het treinstation om zijn trein te nemen naar Shanghai. Hij wilde aanwezig zijn bij de bruiloft van zijn zus. Ik nam afscheid van hem en bleef in het internetcafe nog paar uurtjes rondhangen. Ik kon door het censuur helaas niet op Facebook en You Tube. Het was tegen 4:30 am en ik zat te twijfelen of ik naar de Tiananmen Square zou gaan voor de nationale dag viering of dat ik terug naar mijn hotel zou gaan. Ik ging eerst ontbijten bij een Chinese fastfoodrestaurant. En ik bestelde twee groente gerechten, maar deze bleken zuur en pittig te zijn. De twee gerechten liet ik staan. Na betaling van de gerechten stond ik buiten te wachten voor het metrostation. Er stonden daar meerdere mensen te wachten. Ik was besluiteloos. Het was 4:50 am en uiteindelijk de knoop doorgehakt door toch te gaan naar de Tiananmen square. Ik wilde de Nationale dagviering meemaken. Ik ging onderhandelen over de prijs met de chauffeurs van verschillende vervoersmiddelen en uiteindelijk maakte ik een deal met de jongeman met het bekende kleine metalen koeken blikken karretje. Zijn prijs was 20 CNY en de rit duurde 10 minuutjes. Het begon vol te stromen met mensen op de Tiananmen Square. Er waren heel veel politiemannen en militairen aanwezig om te controleren, overzicht te houden en alles in goede banen te leiden. Een groep militairen stonden daar te marcheren. En mensen stonden te duwen en te dringen, want iedereen wilde natuurlijk een goede plek hebben. Er waren zelfs mensen die de bomen inklommen om een goed uitzicht te hebben over het plein. Kinderen werden bijna vertrapt door asociale mensen. Ik had helaas niet alles kunnen zien. Dus geen ophijsen van de vlag en de militaire parade. Het enige wat ik wel had kunnen zien, was dat de militairen een grote groep getrainde duiven los lieten. Een grote zwerm duiven vlogen in de lucht paar keer in de rondte. Vervolgens werden een aantal fonteinen bij de Tiananmen square actief en ging het water van de fonteinen hoog de lucht in. Het zag er spectaculair uit. Daarna duwden de militairen en de politiemensen de grote menigte mensen terug van het plein af om de mensen te laten weten dat ze terug naar huis moeten gaan. Nadat ik weer terug was bij mijn hotel, ging ik nog paar uurtjes slapen om daarna uit te checken en weer in te checken bij een andere hotel. De taxi was geen optie omdat er een lange rij mensen stonden te wachten voor de taxi. De taxichauffeurs die ergens anders stonden en de heren van de metalen koeken blikken karretjes vroegen een te hoge prijs voor hun rit. Ik wilde met de bus naar mijn bestemming gaan, maar wist niet precies welke buslijn en welke halte ik moest uitstappen. Alles was beschreven in het Chinees. Gelukkig hielp een aardige studente mij met de bus en ze liet me zien waar de bushalte stond en welke buslijn ik moest nemen. Ik nam de bus 24 en de buschauffeur wees mij de weg naar mijn bestemming. Het was nog een stuk lopen, maar het openbaar vervoer had me maar 1 CNY gekost en niet 260 of 80 etc. Ik had me ingecheckt bij het hostel en ging naar mijn privekamer. Helaas geen eigen badkamer en toilet. Op zich niet zo erg, want de gedeelde badkamer en toilets werden vaak op 1 dag schoongemaakt. Ik ging mijn omgeving verkennen en was vervolgens een supermarkt ingelopen. Altijd nieuwsgierig wat voor assortimenten ze daar hebben. En werkelijk ik was verbaasd wat ik daar had gezien. Anyway, weer teruggelopen met een volle boodschappentas. Ik ging nog een dagje Grote muur voor 300 CNY boeken voor morgen en vervolgens nog even op de bed gelegen. Kon niet in slaap komen. Buiten sprak een aantrekkelijk blond meisje tegen een Koreaanse man dat ze zevenvoudig nationaal kampioene was geweest in worstelen in Canada , vijfvoudig nationaal kampioene in judo en tweevoudig nationaal kampioene in jiu jutsu. En elke keer ging haar eveneens aantrekkelijk vriend haar verhaal bevestigen. Ze wilde blijkbaar indruk maken op de Koreaanse man, want ik hoorde uit hun gesprek dat ze hem de foto’s van de gewonnen wedstrijden liet zien. En uit de toon en inhoud van zijn reactie, bleek hij van haar onder indruk te zijn. De Koreaanse man scheen les te geven in Jiu Jitsu. En daarna wilde ze met hem oefenen. Ze was al bijna aan een uur aan het oefenen en op een gegeven moment werd ik nieuwsgierig. Daar lag ze op de grond te rollebollen met de Koreaanse man en haar vriend stond toe te kijken. Ze begon de Koreaanse man aanwijzingen te geven en aan te moedigen. Anyway, na tweeenen half uur vond mijn buurman het welletjes en begon naar hen te schreeuwen dat ze ergens anders moesten gaan oefenen. Dus gingen ze ergens anders oefenen. Een uur later hoorde ik dezelfde meisje schreeuwen, waarschijnlijk tegen haar vriend dat ze hem niet meer zo aardig vond. Drama tussen de twee. Van mijn slaap kwam ook niet veel terecht.
Ik werd om 6:20 am opgehaald door de buschauffeur. HIj ging een aantal mensen ophalen bij de verschillende accomodaties. Daarna ging de buschauffeur naar een locatie waarna wij moesten uitstappen. De minibus reed weg en wij moesten wachten voor de toeringbus. Na drie kwartier kwam de toeringbus vol met mensen aan. De vrouwelijke gids Christi begroette ons en ik kreeg een lauwe koffie en een mcdonald hamburger in mijn handen gedrukt. Dat was mijn ontbijt. De busrit naar de Grote muur duurde ongeveer 3 uur. Na de busrit stonden we bij de ticketbalie van de Grote muur. De gids deelde entreekaarten uit. Dit was inbegrepen in het bedrag van de dagtour. De entreekaart voor kabelwagentje moesten we nog apart betalen. De retourkaart voor een rit met de kabelwagen naar de top kost 50 CNY. Bij het begin van de grote muur stonden heel veel lokale bewoners te proberen hun souvenirs te verkopen. Een vrouw sprak me aan en probeerde me een boek over de grote muur aan me te verkopen. Ik gaf aan dat ik misschien bij terugkomst een souvenir van haar zou gaan kopen. Vervolgens ging ze me achtervolgen, naast me lopen en als gids te spelen. Ik had daar niet om gevraagd en liet haar maar begaan. Het was echt geweldig om daar te zijn. Ik vond het indrukwekkend en ik ging zo op de natuur in. Ik was zo blij dat ik een van mijn doelen had kunnen vervullen. Ik vond het fantastisch om over de Grote muur te lopen en van Jin Sang Lie naar Sa Ma Tai te gaan. De lokale gids Puan wist bij het terugkeren naar kabelwagen een korte sluiproute, waardoor ik een groot stuk van de Grote muur kon overslaan. Ik had niet genoeg geld om het boek over de Grote muur voor 100 CNY te kopen van de gids. Ze wilde perse dat ik haar boek kocht, want ze was met me meegelopen. Ik had haar niet gevraagd om met me mee te lopen. Ik gaf haar 60 CNY, bedoeld voor haar en zelfs met het bedrag was ze daar niet blij mee. Jammer, dat ze zo moest reageren. Ik vond het vervelend dat we alleen anderhalf uur de tijd hadden gehad om de Grote muur te zien. Ik genoot van het uitzicht en had daar langer willen blijven. Achteraf gezien had ik beter zelf kunnen gaan in plaats van een georganiseerde dagtrip te doen. De volgende keer als ik weer in Beijing ben, dan ga ik zelf vervoer en accomodatie bij de Grote muur regelen. De lunchtijd was ook voorbij. Dus ik kon niet rustig mijn lunch in het restaurant eten. Dit zat ook inbegrepen in de dagtrip. Ik mocht mijn lunch wel meenemen en in de bus eten. Mijn lunch vond ik eigenlijk tegenvallen. In de bus nog gezellig gekletst met een aantal passagieren en altijd interessant te horen naar hun reiservaringen en levensverhalen. Na drie uurtjes waren we in Beijing aangekomen en de gids deelde ons mede, dat het vanwege het spitsuur nog een uur kon duren eer de mensen bij hun accomodatie zouden worden afgezet. De gids kwam met twee opties aanzetten. De mensen mochten in de bus blijven en na een uur te worden afgezet bij hun accomodaties of zelf met de metro naar de accomodatie gaan. Een aantal mensen waaronder ik namen de beslissing om voor het laatste geval te gaan. Aangekomen bij mijn bestemming ging ik eerst dineren bij een Taiwanese restaurant en bestelde een heerlijke mosselgerecht. Na mijn diner nog de supermarkt ingerend en na mijn inkopen weer teruggelopen naar mijn accomodatie. Ik belde de gids op en besloot een Kung Fu show voor 180 CNY/RMB te boeken voor de avond erop.
Om 8 am schrok ik wakker van het gerinkel van de telefoon. Ik had gisteren een wake up call om 8 am bij de receptie aangevraagd. Na de wake up call, was het tijd om op te staan. De plan was om naar de verboden stad en de tempel van de hemel te gaan. Ik nam de bus richting de verboden stad. Daar aangekomen bleek ik aan de achterkant van de verboden stad te zijn. Heel veel mensen stroomden eruit. Er waren een aantal mensen gelukt om naar binnen te sluipen en velen hadden de pech gehad dat de beveiligingsmedewerker de illegale instroom in de gaten kreeg en hardhandig de mensen tegen gingen houden door de hek dicht te doen. Wat dat wel lastig maakte, aangezien er ook mensen uit wilden. Toen ik daar stond, wist ik niet precies waarom de beveiligingsmedewerker de hek dicht wilde doen. Ik dacht in de eerste instantie dat het de ingang was. En misschien dachten de meeste mensen dat ook. Van de lokale bewoner kwam ik erachter dat de hoofdingang van de verboden stad aan de voorkant was en hij beweerde dat het met lopen een uur zou gaan duren. Vervolgens probeerde hij mij een vervoer aan te smeren tegen een hoge prijs. Ik bedankte hem voor de informatie en ging te voet verder richting de verboden stad. De wandeling had me een half uur geduurd. Door de nationale dag vakantie was het druk met mensen. Eerst stond ik in de verkeerde rij te wachten. Dat bleek voor een park te zijn. Daarna ging ik de menigte weer in en stapvoets de Tiananmen square in, want daarachter is de verboden stad. En jawel, ik stond weer in de verkeerde rij. Mensen achter me probeerden voor te dringen. Dus hield ik met mijn armen hen tegen. Eigenlijk ook wel een grappig gezicht. Daarna was ik aan de beurt. In plaats van te vragen of ik bij de juiste ticketbalie voor de verboden stad was, kocht ik een kaartje. Toen ik eenmaal had gekocht, kwam ik achter dat ik de verkeerde kaart had gekocht. Ik bleek de kaart te hebben gekocht voor de Tiananmen square poort. Ik baalde ervan. En ik besloot niet naar de Tiananmen square poort te gaan, omdat er 4 lange rijen met mensen stonden te wachten om daar naar binnen te kunnen gaan. Ik keek om me heen en zag in de verte drie ellenlange rijen mensen te wachten voor de ingang van de verboden stad. Zij stonden met hun kaarten in de lucht te wapperen. Ik kon de ticketbalie voor de verboden stad niet zo gauw vinden. Navraag bij anderen, kon ik eindelijk de ticketbalie voor de verboden stad vinden. Er stonden 8 ellenlange rijen met mensen te wachten. Ik had gewoon de pech gehad dat ik juist op nationale dagvakantie naar de verboden stad ging. Ik kwam bij de achterkant van de verboden stad om 10:15 am aan en ik kwam de verboden stad pas twee uur later in. Zonder de mensen daar zou ik veel meer genieten van de verboden stad. Het verboden stad is immens groot. De Chinese regering heeft de verboden stad een andere naam gegeven. Het wordt nu paleismuseum genoemd. Ik bleef anderhalf uur rondlopen in de verboden stad. Had niet alles kunnen zien, maar door de drukte had ik daar eigenlijk ook niet veel zin in. Ik besloot niet meer naar de Hemeltempel te gaan, omdat ik wist dat het net als bij de verboden stad ook heel druk zou gaan worden. En de zomerpaleis was buiten de stad. Dus dat ging het ook niet worden.
Ik nam de bus terug naar het hostel. Bij aankomst ging ik eerst boodschappen doen en een gesuikerde fruitspies kopen. Om 6:15 pm werd ik opgehaald door de zus van de gids. Ik vond de gesuikerde fruitspies zo lekker, dat ik er nog eentje ging kopen. De zus van de gids ging eerst naar haar broer. Hij had twee kaarten gekocht voor een acrobatische show en gaf de kaarten aan haar. Daarna reed ze door. Ze ging een stel ophalen bij een duur uitziende hotel. Het koppel stapte de auto in. De man ging naast de bestuurder zitten en zijn vrouw naast mij. De man begon spontaan tegen me te praten. Eerst in het Engels en daarna had hij door dat ik ook Nederlands sprak en ging verder in het Nederlands. Ik had het idee dat zijn vrouw het gesprek tussen mij en haar man wel kon volgen. Af en toe mengde ze in het gesprek in haar eigen taal dat ik ook wel begreep. De man kwam oorspronkelijk uit Belgie en woont al bijna 15 jaar in Duitsland. Daar had hij ook zijn vrouw ontmoet. Hij was voor zaken in Shanghai en had nog een dagje Beijing en besloot samen met zijn vrouw naar een acrobatische show te gaan. Zij werden als eerste afgezet en daarna ik. De zus van de gids ging na mijn betaling van mijn kaart, een kaart voor me kopen bij de kassa. Vervolgens kreeg ik de kaart overhandigd en ze wees me op de kaart mijn zitplek nummer aan en in welke rij mijn zitplek was. Ik nam afscheid van haar en liep het gebouw binnen. Mijn zitplek was op de tweede etage. Daar zocht ik mijn plek op en zat naast een Indiaanse stel met hun 7 jarige zoon. Ik ga hen later nog twee keer tegenkomen in de trein en in Hong Kong bij the Peak. De Kung Fu show begon om 7:15 pm en er waren nog overal lege plekken. Een aantal mensen waaronder ik gingen vooraan zitten om de show goed te zien. De show was niet alleen Kung Fu gevechten, maar ook een stukje ballet. De ballet vond ik zelf het mooiste. Er was naast Kung Fu gevechten ook romantiek, verleiding en drama. Na de show konden de mensen tegen betaling met de artiesten op de foto. Ik vond het een mooie show en besloot de dvd en de cd van de Kung Fu show te kopen. Het vervoer van mijn accomodatie naar de Kung Fu show zat inbegrepen in de avondtrip maar niet de rit terug naar mijn accomodatie. De gids had me van te voren wel gezegd dat ik de bus 116 moest nemen. Toen ik op zoek ging naar de bushalte van bus 116, kwam ik alleen de bushalte van bus 8 tegen. Ik bleek de verkeerde kant te zijn opgelopen. En zat in dubio of ik terug moest lopen naar de locatie van de Kung Fu show en vandaar uit verder zoeken naar de bushalte van bus 116 of voorbij de bushalte van bus 8 verder kijken. Ik belde mijn gids op en vertelde hem mijn probleem en wat ik volgens hem zou moeten doen. Hij gaf aan dat ik op hem moest wachten en dat hij mij de weg zou gaan wijzen. Het zou volgens hem 20 minuten duren, want hij zou met de fiets komen. Ik liep alvast weer terug naar de locatie van de Kung Fu show en voorbij de locatie zag ik de bushaltes staan van verschillende buslijnen, waaronder ook bus 116. Alleen ik wist nog niet welke richting ik de bus 116 moest nemen. Ik smste hem dat ik de bushalte had gevonden van bus 116 en dat hij mij kon herkennen aan mijn groene jacket. Na 20 minuten kwam hij aangelopen met zijn fiets. Hij vertelde mij welke richting ik de bus 116 moest nemen. Na paar minuten kwam mijn bus aan en ik rende als een idioot met mijn hoge hakjes naar de bushalte. Ik kon nog net op tijd mijn bus halen. Volgens de gids moest ik na 8 of 10 haltes eruit stappen, want dat zou dan de bushalte Dongsi zijn. Elke keer keek ik uit het raam naar de namen van de bushaltes. Een vrouw achter mij vroeg naar mijn bestemming en ik vertelde dit aan haar. Zij sprak gebrekkig Engels tegen me en ze gaf aan dat ze me op tijd zou laten weten voor de bushalte Dongsi en dit deed ze ook. Bij aankomst van de bushalte Dongsi stond mijn gids daar te wachten. Ik was verbaasd hem te zien. Dat betekende dus dat hij heel snel moest fietsen om bij de bushalte Dongsi te zijn. Hij vertelde me dat hij niet zeker wist of ik bij de bushalte Dongsi zou uitstappen of bij de volgende halte en vroeg aan me of ik de weg wist naar de accomodatie. Ik vertelde hem dat ik gedesorienteerd was. Hij liep met me mee naar de accomodatie. Daar nam ik afscheid van hem. Ik ging naar binnen en vervolgens weer naar buiten. Mijn maag begon te knorren van honger. Ik ging het restaurant aan de overkant naar binnen en mocht een keuze maken uit verschillende ingredienten voor mijn soep. Diverse groenten aan een spies kosten per spies 1 CNY/RMB en vlees of vis aan een spies kosten 2 CNY/RMB. Een van de studenten hielp me met het uitzoeken van mijn ingredienten en met de vertaling naar de restaurantmedewerker toe. Mijn soep was heerlijk en het had me 7 CNY/RMB gekost (ongeveer 70 eurocent). Daarna ging ik weer terug naar mijn accomodatie. Ik raakte verkouden.

4 en 5 oktober 2011 de treinrit van Beijing naar Hong Kong

Ik liep naar het metrostation Dongsi en ik moest van lijn 5 naar lijn 1 overstappen om vervolgens bij de halte militairy museum uit te stappen en de bus 21 te nemen naar het treinstation Beijing west. Bij aankomst van mijn bestemming had ik nog twee uur de tijd om een subway restaurant in te gaan en een chicken teriyaki sandwich te bestellen. Vervolgens nog buiten bij een kraampje een zak geroosterde grote kastanjes genomen. Daarna door naar het treinstation. Mijn bagages moesten eerst door een scanmachine, vervolgens door naar de immigratiedienst voor controle van mijn paspoort en een vertrekdatum stempel erin. Na de immigratiedienst werd mijn treinticket door de conducteur gecontroleerd, waarna ik door hem gedirigeerd werd naar de trein. Daar ging ik op zoek naar wagon klasse 3 en slaapcoupe 10 F. Ik had de onderste bed. De trein zou pas om 1 pm vertrekken en ik had nog een uur over. Ik wist dat de maaltijden in de trein niet smakelijk waren. En had eigenlijk nog tijd genoeg gehad om maaltijden te kopen buiten de trein, maar besloot het vervolgens maar niet te doen. Ik wilde niet verdwaald raken en alsnog mijn trein missen. In de trein maakte ik kennis met mijn medegenoten van de slaapcoupe. 4 heren en een dame. Een man van middelbare leeftijd, twee hoogbejaarde mannen, een man van midden twintig en een dame eind twintig. Een van de hoogbejaarde mannen wilde zijn middelste bed ruilen met mijn onderste bed. Ik maakte hem kenbaar dat niet te willen doen en hij was zichtbaar teleurgesteld daarover. Hij liep gehaast weg. Achteraf hoorde ik dat de hoogbejaarde man ging navragen bij de conductrice naar de beschikbaarheid van de onderste bedden. En blijkbaar waren er onderste bedden beschikbaar, want hij verhuisde samen met zijn vrouw naar een andere slaapcoupe. De conductrice kwam met haar map aan en bij controle van de treinkaart, ruilde ze de treinkaart in voor een pas en overhandigde ze de pas aan mij. Bij aankomst van het eindstation moesten we de pas weer afgeven bij de conductrice voor de treinkaart. In het begin bij mijn eerste treinrit van Hong Kong naar Shanghai vond ik het een belachelijke systeem. Toen de hoogbejaarde man via de conductrice de onderste bed kon krijgen tegen bijbetaling, bedacht ik me dat het systeem misschien bedoeld was om een overzicht te hebben naar de hoeveelheid beschikbare bedden. En dat de mensen zoals de hoogbejaarde man de mogelijkheid hebben bij beschikbaarheid van een gewenste bed tegen bijbetaling konden krijgen. De man van middelbare leeftijd, Allan begon een gesprekje met me aan. Tijdens het gesprek stelde hij me een vraag of ik hulp zou bieden aan iemand in China die op de grond was gevallen. Ik knikte met mijn hoofd als bevestiging dat ik dit zou gaan doen. Hij keek me aan met een serieus gezicht en hoofdschuddend vertelde hij me dat ik bij het bieden van hulp aan een persoon die op de grond was gevallen, direct zou worden aangehouden door de politie. Ik vroeg hem naar de reden hiervan. Allan ging verder met zijn verhaal. In China gaat het volgens Allan er anders aan toe. Daar geloven ze niet in een daad uit goedheid maar dat het meer een daad is uit schuldigheid. Dat is volgens Allan ook de reden waarom heel veel mensen doorlopen als ze een persoon op de grond zien liggen. Ze zijn bang dat ze aangeklaagd zouden kunnen worden bij het helpen van een ander persoon. Hij vertelde het trieste verhaal van een man in China. De man zag op straat een vrouw op de grond liggen. De vrouw was uitgegleden en met een behoorlijke smak op de grond gevallen en kermend van pijn riep ze om hulp. De man beantwoordde haar geroep door direct hulp te bieden aan haar. Hij bracht haar naar het ziekenhuis en betaalde ook de ziekenhuisrekening. Later werd de man aangehouden en aangeklaagd. De zoon van de vrouw bleek een politieman te zijn. De man werd berecht en kreeg een celstraf opgelegd. Ze beschouwden de hulp van de man naar de vrouw toe als een daad uit schuldigheid. Het was Allan niet bekend hoelang de man zijn straf moest uitdienen. Ik vond het weerzinwekkend dat de man een celstraf moet uitzitten voor het feit dat hij een ander wilde helpen. Zelf kan ik ook niet werkeloos toezien en zou hetzelfde gedaan hebben als de man. Ik stelde Allan een vraag over wat er zou gebeuren als ik als toeriste iemand zou helpen en ik zou worden aangehouden door de politie en benadrukte dat de meeste regels in China mij niet bekend zijn en dat ik hun taal niet spreek. Hij gaf aan dat de politieman mij dan waarschijnlijk zou laten gaan. Ze zouden dan milder zijn tegen de toeristen. Hij vertelde over de cultuur van de mensen uit Hong Kong en in China. Het sfeer in de trein van Beijing naar Hong Kong is ook een stuk anders dan het sfeer in de trein van Hong Kong naar Shanghai. De mensen waren beschaafd en ze gingen ook op een rustige toon tegen elkaar praten. Wat voor mij wel prettig was. Het was dinnertijd en ik had helemaal niks bij me en kocht toch maar weer een maaltijd in het restaurant van de trein. En natuurlijk was de maaltijd behalve de rijst wederom niet smakelijk. En uit geluiden te horen van de treinpassagiers, was ik gelukkig niet de enige die er zo over had gedacht. Allan vertelde over zijn reis in de natuur ten noorden van China en dat hij van plan is om volgend jaar naar Tibet te gaan. Later bood Allan zijn Iphone aan mij met de bedoeling om een aantal films op de Iphone te zien.

5 oktober t/m 7 oktober Hong Kong

Ik werd wakker van het geschreeuw van het restaurantmedewerkster dat bezig was om ontbijt te verkopen aan de passagiers. Het was 8 am en besloot nog een uurtje door te slapen. De trein arriveerde om 1 pm in Hong Kong aan. Ik kreeg van Allan een tip om een octopuspas te kopen voor openbaar vervoer. Het is handig als ik geen klein geld bij de hand heb. De octopuspas kan ik gebruiken bij treinen, metro’s, ferryboot en bij bussen. De octopuspas is verkrijgbaar bij alle ticketbalie’s van openbaar vervoer. Ik volgde de advies van Allan op en kocht een octopus. Het kost 150 H$. 100 H$ is tegoed dat je kan gebruiken bij het openbaar vervoer en 50 H$ is deposit. Als je de octopuskaart inlevert bij een ticketbalie, dan ontvang je de deposit en je tegoed (afhankelijk van je tegoedbalans) minus de 7 H$ afhandelingskosten. Bij de ticketbalie waren er ook eendaagse of tweedaagse of driedaagse dagpas voor het openbaar vervoer beschikbaar. Voor mij was een dagpas niet aantrekkelijk omdat het al bijna 3 pm was en voor de volgende dag achteraf gezien misschien wel handig was geweest. Anyway ik besloot de octopuspas te nemen. Bij het binnenstappen van de bus bied je de pas aan bij de passcanner en op het scherm van de passcanner wordt aangegeven hoe duur de busrit is en wat de balans is van je tegoed. Als je niet tot de eindbestemming van de bus meereist, maar halverwege stopt. Dan moet je voordat je uit de bus stapt je pas nogmaals aanbieden bij de passcanner. Dan wordt er niet de hele busrit verrekend. En een bepaalde bedrag wordt dan bij je tegoedbalans bijgeschreven. Mijn hotel was in Aberdeen op het Hong Kong eiland. Tegen de tijd dat ik daar ging inchecken, was het al bijna 6 pm en te laat om nog naar het eiland Cheng Chau te gaan. Ik ging het omgeving van mijn hotel te verkennen. Onderweg zag ik een sushi restaurant. Het was behoorlijk goedbezocht en er stond nog steeds een lange rij met mensen te wachten om plaats te nemen in het restaurant. En om in de lange rij mensen te gaan staan, moest ik eerst een nummertje trekken uit een apparaat en bij de medewerker in de hal van het restaurant aangeven uit hoeveel mensen mijn gezelschap bestond. Dat was makkelijk, ik was alleen. Vervolgens moest ik met mijn nummer 152 in de rij gaan staan. Algauw werd mijn nummer opgeroepen en werd ik geleid naar mijn plaats. Ik nam plaats aan de toonbar van de sushi band (een draaiende band) waarop gekleurde bordjes met versgemaakte sushi’s voorbijgaan. Elk kleur van een bordje hangt een bepaalde tarief eraan. De man naast me had blijkbaar erg veel honger, want hij had enorm veel bordjes met diverse kleuren opgestapeld op de toonbar staan. Bij het afrekenen, werd de verzameling opgestapelde gekleurde bordjes opgeteld door de restaurantmedewerker door het aantal bordjes bij bepaalde kleur op de rekening aan te geven. Vervolgens moest ik met mijn rekening naar de kassa en daar werd het per kleur bord de totale prijs berekend. Ik was in totaal 112 RMB kwijt. Op zich was dat niet zo duur in vergelijking met dezelfde concept sushi in Nederland. Het was natuurlijk ook mogelijk om naast de versgemaakte sushi’s op de sushi band ook a la carte te bestellen. Anyway, na mijn sushi diner kocht ik een tas vol met lychee’s en ging ik weer terug naar mijn hotel. Eerst achter de computer gezeten om mijn mails te checken en mijn reisblog up te daten en daarna naar mijn kamer. Mijn kamer was trouwens klein uitgevallen. Ik had gelukkig geen gedeelde badkamer en toilet. Voordat ik ging slapen, ging ik nog voor een groot deel mijn lychee’s opeten.
De volgende dag stond ik vroeg op. Ik ging eerst pinnen en daarna de bus nemen naar het strand. Een halve dag doorgebracht op het strand. Ik vond het heerlijk om daar uit te waaieren en pootjes te baden en genieten van het daar te zijn. Atletische lifeguards die elk in hun torentje zaten te observeren. Een rennende meisje over het strand, dat gefilmd werd door haar vader. Verderop het strand was een groot aantal boedhistische standbeelden, een tempel en een bruggetje. Ik heb het grote Boedha standbeeld niet kunnen vinden. Na mijn strandwandeling ging ik lunchen in het restaurant Pizzahut. Het was voor mij een tijdje geleden dat ik lasagna had gegeten en de lasagna die ik voorgeschoteld kreeg, smaakte me heel goed. Na mijn lunch wilde ik naar het Oceanpark gaan. Een soort amusementspark op een berg. Ik ging naar de bushalte en stapte een bus in. Alleen ik had de bushalte aan de overkant moeten nemen en ging dus de andere kant op. Onderweg zag ik een bus, dat richting de Peak ging, voorbijrijden. Ik dacht aan de tip van Karl over de Peak en besloot daar naar toe te gaan. In het centrum nam ik bus 15 richting de Peak. Ik was benieuwd wat er nou zo leuk was aan de Peak. De bus reed naar de top van een berg. Ik hoorde binnenin mijn oor al ploppen door het drukverschil. En begreep vervolgens waar de naam the Peak vandaan kwam. The Peak is een toeristische trekpleister en druk bezocht door toeristen. Er is een warenhuis, een soort tram museum en twee observatoryplekken voor de toeristen, zodat zij van het mooi uitzicht over Hong Kong kunnen genieten. Na the Peak nam ik de bus terug naar het hotel. Daar ik steeds bussen naar de verkeerde richtingen had genomen, kwam ik vervolgens twee uur later bij mijn hotel aan. Mijn vlucht zou rond middernacht vertrekken. Nadat ik was aangekomen bij mijn hotel, ging ik eerst uitzoeken naar de locatie van de bus A10 naar het luchthaven. Toen ik na een half uur de halte van A10 had gevonden, kwam ik tot ontdekking dat er geen tijdschema bij de halte beschikbaar was. Ik moest maar op de gok naar de bushalte gaan. Net voor 8 pm uitgecheckt bij het hotel en ontving mijn deposit voor het retourneren van de hotelpas. Vervolgens richting de bushalte gelopen en na een kwartier kwam mijn bus aangereden. Ik had niet genoeg tegoed op mijn octopuspas en betaalde 50 RMB. Eigenlijk was het 48 RMB, maar de buschauffeur kon niet wisselen. Na een uur werd ik afgezet bij het luchthaven. Ik ging eerst naar de ticketbalie voor de treinen om mijn octopuspas in te leveren en mijn restanttegoed en deposit te ontvangen. Daarna een Chinees restaurant ingegaan, maar had algauw spijt van mijn beslissing om daar te eten. Ik betaalde 17 euro voor een gerecht wat niet lekker was. En had net zo goed naar mc Donald kunnen gaan. Eigenlijk had bij mij al een lichtje moeten branden bij het ontbreken van klanten in het Chinese restaurant. Anyway, ik vond het jammer dat mijn reis zo snel voorbij was. Ik had nog veel langer willen doorreizen. Ondanks de vele frustraties heb ik toch een fantastische tijd beleefd tijdens mijn reis. En ik heb ook geweldige mensen mogen ontmoeten die elk een positieve bijdrage aan mijn reis hebben gegeven. Ik ga weer beginnen met hard sparen voor mijn volgende reis. Nog niet bekend wanneer en waar de volgende reis gaat plaatsvinden.

25 t/m 30 september 2011 Shanghai

Ik werd wakker van al het geschreeuw van mensen. Dit schijnt hun normaal manier van praten te zijn. Het verhoogde stemvolume van de Chinese mensen bezorgde me een flinke hoofd- en oorpijn. Ik kan nog steeds niet wennen aan hun manier van praten. En elke keer als dit gebeurde, dan denk ik nog steeds dat ze een flinke argument hebben met elkaar, terwijl dit niet het geval is. De oude man begon in zijn taal tegen me te praten en ik keek Kenneth vragend aan. Kenneth ging het voor me vertalen en vertelde dat de oude man mij wilde helpen zoeken naar een simcard. Ik moest de oude man na de treinrit dan volgen. Dat vond ik wel een goed plan. Ik had de dag ervoor met Kenneth over een simcard gehad. Kenneth vertelde me dat het verstandiger was geweest om een simcard in Hong Kong te kopen. Daar zijn er meerdere providers die met elkaar concurreren waardoor de tarieven voor het bellen en smsen in China en in andere landen goedkoper worden. In China zijn er twee providers, die vaste afspraken met elkaar maken over de tarieven voor het bellen en smsen in China en naar andere landen. In het laatste geval is de consument duurder uit als er naar andere landen gebelt of gesmst wordt. Kenneth had het over een speciaal nummer dat ervoor zorgt dat er goedkoper gebeld kan worden met een mobiele telefoon. Dit kan kloppen. In Jakarta had ik een simcard gekocht en de verkoper gaf uit zichzelf een speciaal nummer aan me met de mededeling dat ik met dat nummer goedkoper kon bellen. Ik moest het speciaal nummer eerst intoetsen en daarna het nummer van de persoon naar wie ik wilde bellen. (Helaas kreeg ik later het speciaal nummer niet van de verkoper in Shanghai, omdat hij het speciaal nummer voor goedkoper bellen niet wist). Even terug naar Kenneth en de oude man. De oude man had ons horen praten en hij vroeg aan Kenneth waar het gesprek over ging. Kenneth vertelde hem over de simcard. En vandaar dat de oude man had aangeboden mij te willen helpen in mijn zoektocht naar een simcard. Paar uren later kwam hij weer erop terug. Hij vertelde dat hij zijn vriend had gebeld en zijn vriend gaf aan de oude man door dat ik de simcard in het gemakswinkel 7 eleven kon kopen dat vlakbij het treinstation was. Ik bedankte hem ervoor. Kenneth gaf te kennen, dat hij navraag zou gaan doen bij de ticketbalie naar de juiste metrolijn voor mijn bestemming. Onze trein arriveerde tegen 9.30 am bij het eindstation Shanghai. Buiten stonden we in de lange rij te wachten voor controle bagages en daarna door naar de immigratiedienst. Nadat we geregistreerd waren, mochten we verder lopen. We konden het gemakswinkel 7 eleven niet zo gauw vinden. Kenneth en zijn vrouw liepen richting het metrostation en ik wilde hen gedag zeggen, maar Kenneth gaf aan dat hij namens mij nog navraag zou gaan doen bij de ticketbalie naar de juiste metrolijn voor mijn bestemming. Ik vertelde hem dat ik nog eerst moest gaan pinnen. Daar ik geen geld had voor een metrokaartje. Kenneth en ik gingen op zoek naar een ATM geldmachine. En elke keer kwam ik een ATM machine tegen, waarop geen vermelding stond van mijn bankpas teken Maestro. Om zoveel mogelijk tijd te besparen, ging ik mijn biljet van 20 H$ ruilen met zijn biljet van 20 Yuan, zodat ik alsnog een metrokaartje kon kopen. Kenneth en zijn vrouw gingen navraag doen bij de medewerkster achter de verkoopbalie tickets en vervolgens werd ik door het vriendelijke koppel naar de juiste metrolijn geleid. Ik nam afscheid van Kenneth en zijn vrouw Sue. Later toen ik na het inchecken bij mijn hotel zelf op zoek ging naar een ATM machine en er eentje met de vermelding van een Maestro teken gevonden had, ging ik proberen geld te pinnen. Ik bleek met mijn bankpas niet te kunnen pinnen. Hm dit deed me weer terugdenken aan mijn ervaring in Japan. Daar werd mijn bankpas met het teken Maestro door de meeste ATM machines van de Japanse banken geweigerd. Alleen Citibank en de postbank in Japan accepteerden mijn bankpas. Ik ging weer verder op zoek naar andere banken en trof een ATM machine van een bank met geen vermelding van het teken Maestro. Ik ging op goed geluk proberen om met mijn bankpas te pinnen en tot mijn verrassing werd mijn bankpas door de ATM machine geaccepteerd. Yes ik had weer geld. Daarna heb ik verder geen problemen meer gehad met de ATM machines van de verschillende banken. Aan de overkant van de ATM machines zag ik twee telecomwinkels en bij navraag bleken ze geen simcard te verkopen. Bij een van de telecomwinkels kreeg ik een papier mee met de getekend route naar een telecomwinkel dat wel simcard verkopen. In de tussentijd werd ik weer van alle kanten lekgestoken door de muggen. Mijn benen zagen er echt niet uit met al die rode plekken veroorzaakt door de K*t muggen. Ik ging op zoek naar het betreffende telecomwinkel, maar de papier met de getekende route was voor mij verwarrend en kon de locatie daardoor niet zo goed vinden. En elke keer ging ik het navragen bij een aantal mensen en dan werd ik naar een bepaalde richting gestuurd. Onderweg stopte ik bij een restaurant en ik zag een aantal foto’s van gerechten op de muur hangen. De menukaart en de lijst met gerechten en prijzen waren in het Chinees. Ik koos een gerecht uit, dat smakelijk uitzag op een van de foto’s op de muur en liet het aan de medewerkster zien. Zij knikte en mijn gerecht werd binnen paar minuten geserveerd. Het was voor mij onbekend waaruit het gerecht eigenlijk bestond. De medewerkers konden mij het ook niet uitleggen. Ik vond het gerecht uiteindelijk niet lekker en at alleen de rijst op. Na de betaling van het gerecht, zette ik mijn zoektocht voort naar het telecomwinkel. Dit bleek later gesloten te zijn. En ik wist niet waar ik een ander telecomwinkel zo snel kon vinden dat simcard verkopen. Ik sprak een passant aan. De jongeman, Frank, sprak Engels en hij wilde me wel helpen zoeken naar een telecomwinkel. Aan de overkant was een krantenstandje en hij ging daar navragen of zij ook simcards verkopen. En gelukkig bleek dit het geval te zijn. Ik had een simcard en volgens Frank ook 500 belminuten. Dit kwam mooi uit. Aangezien ik niet wist hoe ik weer terug naar mijn hotel kon komen, bood Frank aan om met mij mee te lopen naar mijn hotel. Frank vertelde me dat hij een student is aan de universiteit en dat hij goed Engels heeft leren spreken door zijn leraar Engels. Zijn leraar is een Australier. ( Tijdens mijn verblijf in China heb ik veel studenten en zakenlieden ontmoet die goed Engels spreken en naast hun eigen naam ook een zelfverzonnen Engelse naam hebben. Dit is meer bedoeld voor de mensen uit andere landen. Zij hielpen mij op momenten dat ik hulp nodig had). Ik bedankte Frank voor zijn hulp en nam afscheid van hem.
De volgende dag werd ik laat wakker. Doordat ik elke dag laat wakker werd, kon ik ook niet meer naar de drie steden buiten Shanghai gaan. Achteraf baal ik daar wel enorm om. Dit wordt dan voor de volgende keer. Wat ik ook enorm van baalde was het feit dat er nergens een Engelse versie van Shanghai metromap beschikbaar was. Een metromap zou voor mij een stuk makkelijker maken. (Later mocht ik de Shanghai metromap van Sebastian hebben) Wat ik wel prettig vond was de dagkaart voor onbeperkt reizen met de metro voor 18 CNY (ook wel RMB). Dat is ongeveer 1.80 euro. Een jonge vrouw, ze noemde zichzelf Amy, hielp me nog met het vertalen van bepaalde woorden en zinnen en op mijn verzoek had ze ook een aantal zinnen in het Chinees geschreven. Dan kon ik het weer aan andere mensen laten zien. Een voorbeeld was de prijs van een produkt of een bepaalde dienst. Als ik wil weten hoeveel iets kost, dan kon ik het in Chinees laten zien. En dan begrepen de mensen het gelijk en schreven dan het bedrag op een papier en liet het vervolgens aan me zien. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan. Amy gaf me ook tips voor populaire plekken. Een van de tips was Yuyuan garden. Ik nam afscheid van haar en volgde haar tip op. Ik ging naar de Yuyuan garden. En ik vond het geweldig daar. Traditionele en moderne gebouwen, skycrapers en heel veel winkels en restaurants etc. Ik werd bij een van de winkels binnengelokt. De medewerkers waren heel goed in het afdingen, want uiteindelijk heb ik toch veel te veel betaald voor hun produkten. Ik zou een aantal lessen moeten volgen in het afdingen hahah. Anyway, ik heb de dames blij gemaakt met een sukkel als ik lol. Na mijn aankoop, ging ik nog een aantal winkels in en uit lopen. Ik begon honger te krijgen en stapte uit nieuwsgierig een soort zelfbedieningsrestaurant in. Alle gerechten werden daar uitgestald. Geweldig was dat. Ik koos een aantal gerechten uit, waarna ik het vervolgens ging afrekenen bij de kassa. Het was heerlijk, maar de drie gerechten waren uiteindelijk toch teveel voor mij geweest. Daarna naar een tempel gegaan en ik liet me daar verleiden voor een meridien massage voor 38 CNY/RMB. De masseur deed dan een doek op mijn hoofd en dan sloegen ze met een massagestok paar keer op mijn hoofd. Vervolgens verschoof de doek van mijn hoofd naar mijn rug en dan ging hij weer met zijn massagestok. Aangezien mijn spieren volgens hem vastzaten, werd ik behandeld met een een soort deegroller en dan ging hij op die plekken met de deegroller dieper rollen. Dat voelde wel fijn. Ik moet me vaker laten masseren :-D. Na de massage, besloot ik een sightseeing bus te nemen voor 30 CNY/RMB om in een korte tijd een gedeelte van Shanghai te zien. Na de sightseeing bus ging ik nog souvenirs halen en sushi eten in een restaurant. Sushi eten was goedkoop. 2 sushi kost 6 CNY/RMB. Ze hadden niet veel variatie daar. Dus 4 borden met elk 2 sushi was voor mij wel genoeg. Na de sushi liep ik weer verder en zag een vrouw eten graaien uit de vuilnisbak. Ik haalde een biljet van 10 CNY en gaf het aan haar. Ze was daar erg blij mee. Onderweg zag ik een grote groep oude vrouwen dansen. Het leek op een soort linedance. In mijn ogen simpele danspassen op dezelfde tempo. Totdat ik het zelf ging uitproberen en het was niet zo simpel als ik had gedacht. Mijn benen raakten in de knoop en uiteindelijk moest ik wel afhaken. Het was zo rond 8 pm en het begon behoorlijk af te koelen. Jawel tijd om naar mijn hotel te gaan. In de 5 dagen dat ik in Shanghai was, heb ik ook veel tijd doorgebracht in internetcafe. De volgende dag Sebastian ontmoet. Hij was in Shanghai vanwege zijn werk als reisgids. Ik had een gezellige avond met Sebastian gehad. Eerst naar een parkje gegaan met vijver. Een klein natuur midden in het centrum. Er waren heel veel vleermuizen aanwezig in het park die op zoek waren naar insecten. Ze hingen boven het water van de vijver en zodra ze een insect zagen, dan vlogen ze naar beneden om de insect te grijpen. Vervolgens fladderden ze zigzaggend door elkaar en kwamen ook elke keer dicht bij mij. Ik kon ze nog net niet raken. Daar waren ze vliegensvlug voor. Daarna een restaurant ingegaan. Op hun menukaart stond ook een gerecht met slangen en kikkers. Heerlijk gegeten en naar een bekend locatie Xintiandi gegaan. Het is vrij populair onder expats. De prijzen daar zijn vergelijkbaar met de prijzen in Nederland. Tegen 10 pm stond er een lange rij met mensen te wachten voor de taxi bij de taxihalte. Een security man stond daar om alles in goede banen te leiden. In het begin zag je weinig taxi’s rond rijden. Zodra het bekend was, dat daar klanten stonden. Dan werd het een gekkenhuis met al die taxi’s. Op een gegeven moment zag je een lange rij met taxi’s om hun klanten op te pikken. Zelfs toen er daarna niet zoveel klanten meer stonden, was er nog steeds een ellenlange rij met taxi’s. En de taxi’s bleven maar komen om achter de rij aan te sluiten. We waren daarover verbaasd. De politie moest er zelfs aan te pas komen om het overzicht met de taxi’s te houden. De dag erna nog een halve dag met hem doorgebracht en vervolgens afscheid van hem genomen.

19 september 2011 Borobodur

Om 12 pm werd ik opgehaald door Tujiyanto. Hij kwam met de motor en we reden door verschillende plaatsen naar de lokatie Borobodur. Daar aangekomen gingen we naar de tempel Borobodur. De entree was voor de toeristen duurder dan voor de lokale bewoners. De entree was iets minder dan 15 euro voor de toeristen en voor de lokale bewoners was het ongeveer 2 euro. Ik betaalde de entree voor mezelf en voor Tujiyanto. Bij het betreden van de tempel moesten we verplicht een batik omslagdoek dragen. Volgens Tujiyanto was dit niet vanwege de religie maar het was meer een kennismaking van de cultuur. En batik hoort nu eenmaal bij de Indonesische cultuur. We gingen de tempel bezichtigen. Helaas was het bovenste gedeelte van de tempel gesloten vanwege een renovatie. Na de bezichtiging wilde Tujiyanto nog even bidden. Tujiyanto gaf aan heel erg gelovig te zijn en dat hij vaak op een dag ging bidden. Daarna wilde hij mij naar het zilverfabriekje brengen. Ik deelde mede, dat ik naar mijn hotel gebracht wilde worden. Doordat Tujiyanto met zijn hoofd had geknikt als bevestiging dat hij dit had begrepen, gingen we op de motor weer verder. Onderweg zagen we een groep mensen met hun hanen en bloederige hanengevechten. Tujiyanto stopte alsnog bij het zilverfabriekje en probeerde me te overhalen om het zilverfabriekje binnen te gaan. Ik begrijp dat hij vanwege de commisie doet. Bij elke toerist dat hij naar een winkel brengt, krijgt hij van hen een commissie ongeacht of de toerist iets koopt of niet. Zelf heb ik er een hekel aan als mensen mij iets gaan opdringen, terwijl ik dat helemaal niet wil. Dit had hij ook gedaan toen ik verleid werd voor een becak tour door hem. HIj stopte elke keer bij een winkel en probeerde me over te halen naar binnen te gaan en elke keer weigerde ik dat. Ik had daar gewoon geen zin in en bij elke weigering van mijn kant zag ik zijn teleurstelling op zijn gezicht. Toen hij toch naar het zilverfabriekje ging terwijl ik uitdrukkelijk tegen hem had gezegd dat ik dat niet wilde, begon ik toch aardig geirriteerd van hem te raken. Ik was uiteindelijk toch naar binnen gegaan, omdat ik nieuwsgierig was naar de manier waarop zij zilver gingen omzetten naar allerlei zilverwerk. Nadat de persoon klaar was met zijn uitleg daarover, werd ik vervolgens geleid naar de ruimte waarin verschillende zilverwerk in etalages waren uitgestald. Daarna werd ik omringd door een aantal medewerkers die mij alle soorten zilverwerk probeerden te verkopen. Ik voelde me niet op mijn gemak en voelde me zelfs schuldig als ik niets zou kopen. Dus ik had uiteindelijk zilveren oorringen gekocht om snel het gebouw uit te kunnen komen. Daarna probeerde Tujiyanto mij bij een ander winkel af te zetten. Gelukkig was de winkel gesloten en we gingen weer verder. Onderweg stopte hij bij een lokatie waarbij vorig jaar een vulkaanuitbarsting had plaatsgevonden. De catastrofale vulkaanuitbarsting veroorzaakte dood en verderf. Vele huizen waren vernietigd en een groot deel van de inwoners waren omgekomen. Een vrouw op een heuvel had ons in de gaten en liep onze kant op. Uit haar tas haalde ze de dvd’s uit van de vulkaanuitbarsting en probeerde deze aan mij te verkopen. Op dat moment zag ik op mijn horloge dat het bijna 5:30 pm was en mijn gratis vervoer voor de Ramanah ballet, de traditionele dansvoorstelling en diner zou om 6:15 pm bij mijn hotel aankomen. Ik was de hele tijd netjes gebleven maar op dat moment verloor ik mijn zelfbeheersing en viel tegen Tujiyanto uit. Er was een miscommunicatie tussen ons ontstaan. Op zijn advies had ik op 18 september een aanbetaling van 100.000 rp, ca 10 euro gedaan bij de organisatie Puriwisata om zo in aanmerking te komen voor gratis vervoer naar de lokatie van het restaurant en de theater. HIj scheen dit te zijn vergeten en dacht dat ik alleen de traditionele dansvoorstelling had geboekt dat om 8 pm zou beginnen. Tujiyanto had na mijn uitbarsting tegen hem, verontschuldigd en bood aan dat als ik door hem mijn gratis vervoer zou missen dat hij mij dan gratis naar de lokatie zou brengen en ophalen. Dit vond ik aardig van hem. Hij had mij op tijd afgezet bij mijn hotel. Mijn gratis vervoer was te laat. Ik had de organisatie Puriwisata gebeld en de medewerkster verontschuldigde zich voor het feit dat de chauffeur te laat was. Volgens de medewerkster van Puriwisata bleek de chauffeur op de verkeerde lokatie te zijn. Dit kon ik me ook voorstellen want de hotel Trim had namelijk drie hotels, Trim 1, Trim 2 en Trim 3 en ik zat bij Trim 1. Ik had opnieuw het juiste adres van mijn hotel aan de organisatie Puriwisata doorgegeven en na 20 minuten kwam mijn gratis vervoer aan. Bij de lokatie aangekomen, werd ik snel geleid naar mijn tafeltje in het restaurant. In het restaurant was een uitgebreid lopende buffet. Er was een zangeres dat begeleid werd door een gamelan band en een danseres dat op gamelan muziek danste. Tijdens het opscheppen van mijn eten, hoorde ik alleen Nederlanders luidkeels tegen elkaar praten. Het bleek een groep te zijn met uitsluitend Nederlanders van de reisorganisatie Fox. Het eten was heerlijk. Na een uur moesten we in de openlucht theater zijn en konden we genieten van de Ramanah ballet, de traditionele dansvoorstelling. Daarna werd ik weer thuisgebracht door mijn gratis vervoer.

20 september 2011 een busrit van Jogykarta naar Denpasar

Om 5 am werd ik twee keer wakker gesmst door Tujiyanto. Hij gaf in zijn smsjes te kennen dat ik genoeg tijd had om de waterpaleis en de vogelmarkt te zien. Ik had daar geen zin in en sliep gewoon door. Misschien onbeleefd om niet op zijn smsjes te reageren. Om 12 pm kwam Tujiyanto met zijn becakmotor aan. Zijn becak werd aangedreven door een motor. Ik ging uitchecken en mijn bagages inladen in zijn becak. Daarna gingen we richting de busterminal. Ik werd geleid naar mijn bus en nam afscheid van Tujiyanto. De bus vertrok om 2 pm en onderweg maakte de bus een aantal tussenstops. Tijdens de tussenstop komen er mensen de bus binnen om etenswaren, dranken en andere produkten te verkopen aan de passagiers. Muzikanten die spelend op hun gitaren en met hun gezang de bus binnen kwamen en na afloop bij de passagiers langs gingen voor geld. Ik gaf altijd geld aan de muzikanten. Dit kon ik wel waarderen als ze op die manier hun geld proberen te verdienen. Om 6 pm werd er door de buschauffeur maaltijdvouchers onder de buspassagiers uitgedeeld en mochten we de maaltijdvoucher in ruil voor een maaltijd afgeven bij het door de buschauffeur aangewezen restaurant. Het was een klein buffet met drie gerechten. Na drie kwartier vertrok de bus weer. Onderweg reden we door verschillende plaatsen. Na 1 am waren er nog steeds winkels open en vele eetkraampjes stonden eenzaam langs de weg. Tegen 5 am werd de bus vervoerd door een ferry en staken we op die manier het water over. Zo rond 10 am waren we gearriveerd bij de busterminal in Denpasar. Het was een vrij lange busrit en ik was doodop.

21 t/m 23 september 2011 Denpasar

Ik stapte de bus uit en werd direct omringd door een aantal chauffeurs van verschillende vervoersmiddelen. Het ging op een vrij agressief manier aan toe. Er werd van alle kanten aan me getrokken en de chauffeurs gingen elkaar overrulen door luidkeels naar elkaar toe te schreeuwen. Het waren net aasgieren. Dit gebeurt elke keer bij een busterminal bij welke stad dan ook. Ik begrijp dat ze aan me willen verdienen, maar ze kunnen daar ook vrij ver ingaan om hun doel te bereiken. En zodra ze weten dat je een toerist bent, dan gooien ze allemaal hun prijs extreem omhoog. Als ik niet oververmoeid ben, dan ga ik vaak afdingen. Met het afdingen is vaak lastig als je niet exact de waarde weet van een dienst of een produkt. En als ik ga afdingen naar een prijs wat ik denk dat het waard is, dan is het nog vaak te hoog en dan heb ik achteraf spijt van mijn aankoop.
Goed, even terug naar de busterminal. Door oververmoeidheid kon ik ze moeilijk van me afslaan en liet me overhalen voor een vervoer met de minibus voor 20.000 Rp naar het centrum Denpasar. Op zich is dat niet duur, maar met de citybus is natuurlijk veel goedkoper. De chauffeur beloofde me af te zetten bij een goedkope accomodatie in het centrum. Vervolgens stopte hij bij een toeristische centrum, vvv en moest ik daar zelf navragen naar een goedkope accomodatie. Hij had verwacht dat ik hem zou betalen voor de rit, maar zo makkelijk kwam hij niet van me af. Ik maakte met lichaamstaal duidelijk, dat ik bij het toeristische centrum zou navragen naar een accomodatie en dat hij op mij moest wachten. En zodra het adres van een goedkope accomodatie bekend is, dat hij mij vervolgens daar moest gaan afzetten. Ik kon aan zijn gezicht zien dat hij het niet leuk vond om dat van mij te horen. Mokkend stemde hij erin toe. Voor de zekerheid haalde ik al mijn bagages uit zijn minibus. Dit was voor het geval hij door zou gaan rijden. Ik ging het toeristische centrum in en de chauffeur volgde me. Binnen liet hij mij met zijn lichaamstaal weten dat ik op moest gaan schieten. Ik liet me niet door hem opjagen en met een handgebaar maakte ik hem duidelijk dat hij geduldig moest zijn. De medewerker liet me de lijst van de prijsklasse alle accomodaties binnen het centrum zien. Ik koos de goedkoopste uit en verzocht de medewerker om dit aan de chauffeur duidelijk te maken. Daar er tussen mij en de chauffeur een taalbarriere was. De chauffeur had me afgezet bij de accomodatie en na betaling scheurde hij in zijn minibus als een idioot weg.
Ik ging me inchecken en werd geleid naar mijn hotelkamer. Er was geen warm water beschikbaar en mijn kamer zat vol met kleine mieren. De kamer was het niet eens waard voor 200.000 rp. Ik besloot een nachtje te blijven en de dag erop op zoek te gaan naar een ander accomodatie. Na mij opgefrist te hebben in mijn kamer, ging ik het centrum verkennen. Overal scheurden de motoren, scooters en auto’s over de weg. Als je de straat wilde oversteken, dan moest je gewoon oversteken. Ik kon daar niet aan wennen. En het duurde ook vrij lang voordat ik het aandurfde om over te steken of ik wachtte totdat iemand anders ging oversteken. En zodra dit het geval was, dan ging ik tegelijkertijd ook oversteken. Ik liep langs het park en een vrouw sprak me aan. Daarna liet ze me niet meer met rust. Ik wilde foto’s maken van een monument en dan ging zij elke keer ervoor staan en begon dan raar te poseren. Daarna liep ze naar me toe en greep dan mijn arm beet en probeerde me naar een bepaalde richting te brengen waar ik helemaal geen zin in had.

Ik probeerde van haar af te komen door naar het picknickgedeelte te gaan waar mannen aan het schaken waren. De mannen hadden me in de gaten. Blijkbaar vonden ze me interessant, want ik kreeg een spervuur van vragen over me heen. Ze wilden werkelijk alles weten. De vrouw probeerde constant mijn aandacht te trekken en ging dan voor de mannen staan. Ze kwam dan dichterbij en fluisterde in mijn oor dat ik met haar mee moest lopen. Ik probeerde haar te negeren. Vervolgens trok ze aan mijn arm en begon dan zielig te doen. Ik maakte haar duidelijk dat ik nog even de schaakpartij tussen de mannen wilde zien. Daarna begon ze een discussie te voeren met de mannen en een aantal mannen maakte haar uit voor een gek. Vervolgens raakte ik in gesprek met Pastek en maakte met hem een deal over het vervoer per motor naar de Kota Beach voor de volgende dag. Kota beach is populair onder de toeristen. Pastek vertelde dat hij de beste schaker was van Bali en dat niemand met hem wilden schaken. De mannen uit het park bevestigden het verhaal Pastek. Zij wilden inderdaad niet met hem spelen omdat hij elke keer wint van hen. Pastek fluisterde, dat de mannen voor het geld schaken. Het is gokken, maar wordt niet openlijk gedaan. De vrouw was nog steeds in discussie met een aantal mannen en ik kon daardoor ongezien weg van het park. Ik liep weer verder en kwam langs een markt. Zij verkopen daar groente, fruit, vlees en andere produkten. Ik kocht daar 2 soorten fruit en had een volle tas. Een gedeelte van de fruit had ik weggegeven aan een vrouw en het andere gedeelte in mijn tas nam ik met me mee. Onderweg zag ik in de verte een verwaarloosd oude vrouw staan. Ze zag er hongerig uit en stond te staren naar een stapel sinaasappelen in de winkel . Ik liep erlangs, stond stil, keek naar mijn tas met fruit en draaide me weer om en liep terug naar het vrouwtje. Ik gaf haar mijn tas met fruit. Ze keek me verbaasd aan en nam met dankbaarheid in haar ogen mijn tas aan. Ik kan niet zo goed tegen om mensen te zien honger lijden en in vuilnisbakken graaien op zoek naar eten. Er zijn mensen die onverschillig door lopen. Dat kan ik niet. Ik geef dan als het mogelijk is eten of geld. Alleen aan de mensen die juist niet erom bedelen. Ik ging winkels in en uit lopen. Vervolgens zag ik een internetcafe en bleef daar paar uurtjes zitten om mijn emails te bekijken etc. Na 10 pm waren de meeste restaurants gesloten en besloot ik een Indonesische snack martabak bij een eetkraampje te kopen. Het was druk daar en ik stond in de rij te wachten. Het werd vers gemaakt. Daarna liep ik weer verder en zag een andere eetkraampje staan met maiskolven. Ik dacht eerst dat het gekookte maiskolf was maar nee het werd meer gebarbequed. Voor een groot deel verbrande stukjes. Ik was stom genoeg om het te kopen voor 10.000 Rp. Later kwam ik van een ander persoon achter dat hij de maiskolf voor 2.000 Rp had verkocht aan een lokale bewoner. Toen hij aan mij hoorde dat ik een toerist was, had hij op dat moment zijn prijs verhoogd naar 10.000 Rp. Hij wilde natuurlijk flink aan me verdienen. Na mijn miskoop liep ik weer verder. Een groep politiemannen waren het park aan het controleren op drugsdealers en andere louche types.
De volgende dag werd ik wakker van al die kleine mieren die over mijn lichaam krioelden. Snel onder de douche gegaan om al die mieren van mijn lichaam te verwijderen. Er werd aan de deur gebeld. Mijn ontbijt werd gebracht. Mijn gids Pastek was in de tussentijd ook gearriveerd. Na mijn ontbijt ging ik uitchecken en bij een andere hotel inchecken. Daarna ging ik met Pastek op de motor naar de Kota beach. Het strand was duidelijk populair onder de toeristen. In Denpasar vroeg ik me al af waar de toeristen waren gebleven en op dat moment begreep ik wel waarom. Denpasar is voor heel veel toerisen niet interessant. Er valt daar ook weinig te beleven. En Kota beach is ook heel erg gericht op de toeristen. Het strand, de vele winkels met dure merken etc, kraampjes, clubs en bars, watersport, verschillende soorten restaurants etc.

Op het strand liet ik me verleiden voor het laten aanbrengen van een semi permanente tattoo van een stoere tijger op mijn linker bovenarm. De artiest gaf aan dat het twee weken op mijn bovenarm zou blijven zitten.

Naast mij werd de haren van een vrouw gevlochten. Ze begon op een rasta girl te lijken. Pastek en ik liepen winkels in en uit en langs kraampjes. We gingen zelfs een koetstochtje nemen door Kota en stonden eventjes stil bij een herdenkingsmonument waar de namen van de vele slachtoffers vermeld stonden die jaren geleden omkwamen tijdens een bomexplosie in een populaire club. De meeste slachtoffers waren jonge toeristen. Het was druk op het strand. Ik kon me goed voorstellen dat Kota beach met de hoge golven populair is onder de surfers. Jammer genoeg had ik geen tijd gehad om daar te leren surfen. Misschien voor een andere keer. Ik lag op het strand en bedolf mezelf onder met al het zand daar en keek naar de zonsondergang. Mijn gids ging zwemmen in de zee. Na de zonsondergang reden we weer terug naar Denpasar. Om 8 pm haalde hij me op om naar de avondmarkt te gaan en trakteerde hem op een diner. Daarna nog wat snacks en een tas vol met lychees gehaald. Vervolgens reden we langs een locatie waar een dansvoorstelling plaatsvond. Dit bleek op een trouwerij te zijn en we waren net te laat voor de dansvoorstelling. De gasten waren mooi gekleed in hun traditionele kledij. Mijn gids wilde naar het park gaan om zijn kennissen te zien schaken. Ik liep met hem mee. Oude mannen waren aan het schaken. Jongeren die constant heen en weer aan het skaten waren. Andere jongeren die met de grote schaakstukken aan het schaken waren. Na hun schaakpartij, speelde een driejarige meisje met de schaakstukken door ze van de ene kant naar de andere kant te slepen. Ze leek daar veel plezier aan te beleven. Na 2 uurtjes had ik het gezien en was het tijd om terug te gaan naar mijn hotelkamer. Mijn gids kwam me ophalen en bracht me op de motor naar het luchthaven in Denpasar. Na hem betaald te hebben voor het vervoer, nam ik afscheid van hem.

23 en 24 september 2011 Hong Kong

Paar uren later aangekomen op het luchthaven van Hong Kong. Het was na 9 pm. Ik ging mijn Rupiah’s inwisselen bij Travelex voor Hong Kong dollars. Daarna informeren bij een informatiebalie voor vervoer. Wat ik zo een hekel aan heb, is dat de Chinezen perse moeten voordringen om op die manier snel aan de beurt te komen ( deze blogartikel is later geschreven en de onbeschoftheid en ongemanierdheid bij veel Chinezen heb ik helaas tijdens mijn reis in China vaak meegemaakt. Ik wil ze natuurlijk niet over 1 kam scheren, want je hebt ook Chinezen die beschaafd, vriendelijk en behulpzaam kunnen zijn. En ik heb er een aantal mogen meemaken. Misschien zoals Sebastiaan dat later aangaf, weten de meeste Chinezen niet meer hoe ze beschaafd kunnen zijn en dat daar een lange geschiedenis aan vastzit.) Ik liet de Chinezen die dat deden duidelijk merken dat ik het vrij onbeschoft vond. En dan keken zij mij vervolgens glazig aan. De Chineze vrouw achter de informatiebalie probeerde me op dat moment te sussen. Nadat ik mijn informatie van de Chineze vrouw had verkregen, besloot ik voor de goedkope optie van het vervoer te nemen en dat is met de citybus. Met de citybus was het 33 H$ en met de express trein voor 100 H$. Ik had liever met de expresstrein willen gaan omdat je dan binnen half uur in Hong Kong centrum bent en mijn wens bleek later vervuld te worden. Na het pinnen raakte ik in gesprek met een aardige Indier uit Mumbai. Zijn naam is Karl. Hij bood mij gratis zijn express trein voucher aan. Ik bedankte hem ervoor en nam de express trein naar Hong Kong. Volgens de ene passagier moest ik uitstappen in Hong Kong en dan een metro lijn naar Tim Sha Shui nemen. Ik volgde de advies van de man aan en stopte uit bij het station Hong Kong. Een andere passagier deelde me mede dat ik in Kowloon had moeten uitstappen en dan met de gratis shuttlebus naar het centrum. Dus ik nam de express trein terug naar het station Kowloon. Doordat een man in de trein mij aan de praat hield, had ik bijna het Kowloon station gemist. Ik ging de express trein rit betalen door de voucher te verzilveren bij de service contact center balie. De man achter de balie deelde me mede dat ik de laatste gratis shuttlebus had gemist en er waren ook geen andere bussen die naar Tim Sha Shui reden. Ik moest van hem de taxi nemen en dirigeerde mij naar de uitgang. Buiten probeerde ik taxi’s aan te houden. Elke keer als een taxi stopte en ik liet het adres zien van de Mirador Mansion, dan spraken ze in het Chinees tegen me en reden dan weer door. Dit gebeurde me drie keer. (Later gaf Kenneth, die ik had ontmoet tijdens de treinreis op 24 september als verklaring op, dat de taxichauffeurs een korte rit weigeren. Dit vinden ze niet de moeite waard. Hij weet dit omdat hij zelf in Hong Kong woont.). Ik begon me een beetje zorgen te maken want het was bijna 12 am en het USA hostel zou om 12 am (middernacht) de incheckbalie sluiten. Als je na 12 am zou komen, dan stond je voor een gesloten deur en dan mocht je buiten gaan overnachten of ergens anders een accomodatie zoeken. De vierde taxichauffeur stopte en nam me mee. Hij sprak Engels en bestudeerde het adres van de locatie. De chauffeur deelde me mede, dat hij niet bekend was in Tim Sha Shui en dat hij niet weet waar de Mirador mansion was. Ik vond het een raar verhaal. Daarna begon hij het telefoonnummer van het USA hostel in zijn telefoon in te typen en probeerde hij hen telefonisch te bereiken. Helaas geen gehoor. Eerst liet hij de meter lopen en halverwege stopte hij de meter. Wat erg verdacht was. Uiteindelijk had hij de locatie gevonden. En vroeg me voor zijn taxirit 65 H$. Ik vond voor een korte rit vrij prijzig. (Later had ik het met Kenneth hierover gehad. Hij vond het ook een raar verhaal, want de Mirador mansion is populair en zou bekend moeten zijn bij alle taxichauffeurs. Kenneth gaf aan dat een taxirit van het Kowloon station naar Mirador mansion maximaal 35 H$ bedroeg en niet meer. En dat hij schofterig vond dat de taxichauffeur mij uiteindelijk het dubbele had laten betalen. Ik heb al eerder ervaren, dat zodra mensen weten dat je een toerist bent, dat de prijzen ook extreem omhoog worden gedreven. Nadat ik de taxichauffeur had betaald, ging ik de Mirador Mansion binnen. In het gebouw zaten er bij de ingang twee mannen achter een klein tafeltje. Zij waren bezig met controle en registratie. Ik moest bij hen mijn reden voor het binnengaan van de Mirador Mansion aangeven en mijn paspoort aan hen tonen. Daarna werd ik door hen geregistreerd en mocht ik naar de 13e verdieping om mij in te checken bij het USA hostel incheckbalie. Ik had nog paar minuten. In het Mirador mansion gebouw waren er vele guesthouses en hostels. Er was ook een miscommunicatie wat betreft met de geboekte nachten. In de eerste instantie had ik twee nachten bij hen geboekt ivm de treinreis op 25 september. Daarna kreeg ik een mededeling van Chinatripadvisor dat de treinreis op 25 september niet door zou gaan, maar op 24 september. Dus heb ik de twee nachten veranderd in 1 nacht en had het op tijd geannuleerd. De medewerker gaf aan dat hij dit niet had doorgekregen van de site bookings.com en dat ik toch voor de tweede nacht moest betalen. Ik voelde me gefrustreerd en begon met hem een discussie aan. Hij probeerde me te bedaren door aan te geven dat ik de volgende dag terug moest komen en dan zou zijn collega navraag doen bij de bookings.com m.b.t. de annulering van een nacht. Ik betaalde voor de twee nachten en moest mijn creditcardnummer geven voor een borg van 300 $. Hij stelde me gerust dat het niet van mijn creditcard werd afgehaald, maar meer bedoeld als een verzekering. Mocht ik de keypas verliezen, dan werd er wel 300 H$ van mijn creditcard afgehaald. Daarna gaf hij mij de toegangspas voor de privekamer en dat het op de 7e verdieping was. HIj gaf me een plattegrond mee. Ik nam de lift naar de 7e verdieping en kon de locatie niet vinden en liep verloren rond. Twee Chinese meisjes probeerden me te helpen, maar zij konden de locatie ook niet vinden. Vervolgens vroeg ik aan een man en hij liet me de deur zien, maar ik kreeg geen toegang met mijn toegangspas. Na een uur nam ik weer de lift terug naar de 13e verdieping, maar daar aangekomen was de incheckbalie al gesloten. Ik liep urenlang verloren rond op zoek naar een medewerker van het USA hostel. Gelukkig vond ik een vrouw die van het USA hostel was en legde mijn probleem aan haar voor. Ze liep met me mee naar de 7e verdieping. De reden waarom ik volgens haar geen toegang had met mijn pas tot de voordeur was omdat het van binnenuit door iemand was gesloten. Ze stelde me gerust dat het nu wel goed was. We liepen de smalle gang in naar mijn kamer en ik kon met mijn pas naar binnen. Mijn kamer was echt klein. Er kon nog een bed en een smal tafeltje erin. Een klein gedeelte met een wasbak, toilet en een douche en dat was het. Na mijn spullen daar te hebben achtergelaten, ging ik naar het internetcafe op de 10e verdieping en bleef daar paar uurtjes. Zo rond 4 am liep ik weer terug naar mijn kamertje en sliep nog paar uurtjes daar.

24 september 2011 de treinrit van Hong Kong naar Shanghai

Na 9 am ging ik naar de incheckbalie op de 3e verdieping met al mijn spullen. De medewerkster van de incheckbalie had op mijn verzoek navraag gedaan in de computer over de geannuleerde nacht bij de bookings.com. De registratie/reserveringslijst van bookings.com bleek mijn geannuleerde nacht te bevestigen en kreeg mijn geld terug die ik op 23 september had moeten betalen voor de tweede nacht. Chinatripadvisor had me via email laten weten dat ze een envelop met treinticket naar Shanghai bij de incheckbalie hadden afgegeven. Dit bleek ook te kloppen, want ik zag mijn envelop daar liggen. Ik nam de metro naar het treinstation. Daar aangekomen ging ik mijn treinticket van Beijng naar Hong Kong ophalen bij CTS. Nadat ik dit had gedaan, ging ik mijn zware backpacktas afgeven bij de opslagruimte tegen een bepaalde vergoeding. Ik had nog paar uurtjes over om rond te lopen. Aan de overkant van het treinstation was een groot warenhuis. Ik liep daar naar binnen en op de 2e verdieping was het gericht op kinderen. Een aantal winkels met een aanbod om verschillende talen te leren, een jazz en balletacademie etc. Er was zelfs een fitness centrum voor de kleintjes. Ik begon honger te krijgen en ging naar de verdieping waar een foodcentre was. Na mijn lunch liep ik naar de begane grond en begon inkopen te doen voor mijn treinreis. Vervolgens liep ik weer terug naar het treinstation. Ik haalde mijn bagages op en stond in de lange rij te wachten voor controle bagages. Na de controle mochten we plaatsnemen in de wachtruimte. Tegen 3 pm moesten we in de rij staan voor controle immigratiedienst. Om 3:15 pm vertrok de trein. Ik moest in klasse (wagon) 4 zijn en dan bij 9 F. Dat is het nummer voor mijn bed. Ik had gelukkig het onderste bed. In 1 kleine ruimte waren er 6 bedden aanwezig. Drie bedden waren aan de ene kant op elkaar gestapeld en drie bedden aan de andere kant. Ik maakte kennis met Kenneth en zijn vrouw Sue en met een twee oudere dames en een heer. Kenneth sprak goed Engels en had het over de Chinese cultuur. Hij vertelde dat Hong Kong bij China hoorde. En dat Hong Kong nog steeds een speciale positie heeft. De inwoners van Hong Kong hebben heel veel privileges in vergelijking met de inwoners uit andere gedeeltes van China. Hij noemde een aantal voorbeelden op. De inwoners uit Hong Kong kunnen zonder probleem wereldwijd reizen. De Chinezen uit andere gedeeltes van China moeten een goede reden opgeven om een visa voor een bepaalde land te kunnen verkrijgen. Als zij een visa hebben, dan moeten ze 100.000 H$ bij de ambassade van de land waar ze naartoe willen gaan, achterlaten. Dit moet als zekerheid dienen dat de Chinezen weer terug naar China gaan. De Chinese regering probeert op alle manieren te voorkomen dat de Chinezen het land verlaten en illegaal in een ander land gaan wonen. Een ander voorbeeld gaf Kenneth over de aantal kinderen. In Hong Kong mogen de inwoners zoveel kinderen hebben als ze willen. Dit geldt helaas niet voor de Chinezen uit andere gebieden. Elk gezin mag maar 1 kind hebben, tenzij je kan aantonen dat je over heel veel geld beschikt of dat je een hoge functie bij de regering bekleedt. Mocht dit niet het geval zijn en ze komen achter dat je een tweede kind hebt, dan kunnen ze de persoon beboeten voor 100.000 H$. En veel gezinnen hebben het geld niet, waardoor ze het tweede kind vermoorden of doorverkopen. Aan de ene kant begrijp ik de regering, want de Chinese bevolking groeit explosief en aan de andere kant is het eigenlijk triest dat het op deze manier moet gebeuren. Hij vertelde ook over zijn bedrijf en dat hij meerdere klanten heeft in Europa en dat hij twee produktlijnen heeft. Eerste lijn is cosmetica en make up en zijn tweede lijn is bureau accesoires. HIj vertelde over het zakendoen en hoe zijn omgang is met zijn clienten. Verder over zijn leven en die van zijn vrouw en kinderen. Kenneth vertelde ook (en dit wist ik niet) dat de trein tussenstops maakte. En dat alle deuren en ramen gesloten waren. Niemand mocht eruit. Dit omdat we nog niet door de Chinese immigratiedienst in Shanghai zijn geregistreerd en eigenlijk nog steeds illegaal in de trein verblijven. Bij het horen van dit bezorgde me wel een ongemakkelijk gevoel. Verder vertelde hij het gespreksonderwerp van de mensen in de trein. De mensen in de trein maakten zich zorgen over de hoge snelheid van de trein. Drie maanden geleden waren twee hogesnelheidstreinen frontaal tegen elkaar gereden. Hun snelheden waren over de 400 km. Volgens de Chinese regering was er sprake van officieel 19 doden, maar volgens vele mensen lag het aantal doden veel hoger. En volgens de regering was er alleen sprake van 1000 gewonden. Na het ongeluk had de Chinese regering een aantal maatregelen genomen waaronder het verlagen van treinsnelheden van 450 naar 300 km. Het treinschema werd ook onder handen genomen door aantal diensten te schrappen. Aangezien de treinbedrijven eigendom is van de Chinese regering, bezorgde het krantenartikel over het ongeluk de Chinese regering een slechte imago bij andere landen. De journalist die het artikel had geschreven, werd ontslagen. De Chinese regering wilt controle hebben over de media, censuur in dit geval. Ik uitte mijn bezorgheid dat als er een ernstige ongeluk zou gebeuren, dat niemand vanwege de gesloten deuren en ramen zou kunnen vluchten en eigenlijk ten dode is opgeschreven. Hij deelde mijn bezorgdheid. Verder gaf Kenneth aan dat het grote probleem bij de Chinese regering omkoperij is. Hij gaf een aantal voorbeelden op. Het was interessant wat hij allemaal te zeggen had. Het treinpersoneel ging de treinkaarten van de passagiers controleren. Ze liepen dan met mappen met passen. Je moest je treinkaartje inleveren en dan kreeg je een pas mee. Met de pas kan je er niks mee doen. Bij het benaderen van het eindstation kwam het treinpersoneel langs met hun mappen. Dan moest je de pas inleveren en dan kreeg je het treinkaartje terug. Ik vond het een belachelijke systeem en vroeg naar de betekenis hiervan aan Kenneth. Hij gaf aan dat het een stomme systeem is met geen betekenis en dat hij zelf niet begreep waarom ze met dit systeem door bleven gaan. Om 6 pm kwam de keukenmedewerker langs met het karretje met maaltijden. Mensen kochten de maaltijd voor 15 H$. Ik had mijn snacks en probeerde daarmee mijn honger te stillen. Kenneth en zijn vrouw hadden sushi’s meegenomen. Om 10 pm werd de hoofdverlichting door het treinpersoneel uitgeschakeld en de meeste mensen gingen tegen die tijd ook slapen. Ik zocht mijn bed op en sloeg de vieze deken over me heen. Het begon fris te worden.